şükela:  tümü | bugün
  • malum parti ve yatakçıları dışında kim kazanırsa kazansın,

    sabah 09:05'te saygı duruşunda bulunacağım, saygı duruşumun ardından yumruğumu havaya kaldırıp;

    'yaşa mustafa kemal paşa! yaşa ki; başımızdan eksik olma! dahili ve harici bedhahlar ait oldukları çöplüğe geri dönüyorlar' diye bağıracağım.

    eğer malum parti ve yatakçıları kazanırsa da;

    vazifeye atılmak için, içinde bulunduğum vaziyetin imkan ve şeraitini düşünmeyeceğim.
    çünkü muhtaç olduğum kudret damarlarımdaki asil kanda mevcuttur.
  • tek temennim #67523071 numaralı entry’deki hislerden farklı olması. umarım 25 haziran 2018 sabahı güneş daha parlak doğar. haydi artık, kurtuluşumuz için son saatler. umarım burayı olumlu bir şekilde editleyebilirim.

    olumlu bir şekilde editleyemedim.
  • 30 yaşındayım. birçok seçim, birçok miting gördüm. vatandaş olarak bir oy hakkım vardı, onu da millet için doğru olacağına inandığım ne ise ona verdim. partizanlıktan uzak objektif bakabilen bir birey olarak şunu rahatlıkla söyleyebilirim ki hiçbir seçimde bu kadar çoşkulu miting alanları görmedim. muharrem ince hem sahada hem televizyonda bambaşka bir değişim rüzgârını arkasına aldı ve hepimiz bunun karşılığı olduğunu gördük. en büyük rakibi reytinglerde dibe vurdu, boş meydanlara konuştu. şimdi birileri çıkmış diyor ki gözünüzün gördüğü yanlış, doğrusu bu değil. siz hayal görüyorsunuz, sandık ortada! 25 haziran sabahında bu sayfada yeniliğe, umuda, adalete, demokrasiye dair güzel şeyler konuşulamayacaksa bir daha seçim yapılmasın bu ülkede. çünkü ya biz başka bir gerçekliği olan ülkede yaşıyoruz ya da sonuç o sandıktan çıkmıyor! işte ben, şu an hissettiğim bu berbat hissiyatın katmerli haliyle sabaha uyanacağım. ve adil düzene, cumhuriyete, yüzü batıya dönük bir türkiye'ye dair yeşeren umutlarıma biz çizik daha atacağım...
  • bugün benim doğum günüm. 34 yaşını doldurdum. heyecanımı umudumu ve sanırım ülkemi kaybettim dün. neye uyandığımı bilmiyorum.
  • 19 yaşımda ilk oyumu verirken aynı zamanda sandık görevlisiydim. * 35’ime girdim bu lanet güruh gitmedi başımızdan. mide bulantısı, kanıksanmış yenilgi, öğrenilmiş çaresizlik. nerelere gitsem, hangi ülkeye kaçsam, hiçbirşey yapmama isteği.
  • benim oy verdiğim parti hiçbir zaman loser olmaz diye düşünüyorum, mutluyum.
  • (bkz: dokunsalar ağlayacak çocuk gibiyim)

    gelen küfürler üzerine edit: aslında kendileri için akıttığım göz yaşlarımı silmeye meraklı ne çok o.ç varmış, hepinize teşekkürler, ayrı ayrı amınıza koyayım hepinizin.
  • vücudumun elektriği kesilmiş gibi hissediyorum. öyle arızadan falan değil, sanki borcumu ödememişim de kesmişler gibi.
  • lanet olsun bu duyguya! artik hislerimi de kaybettim... oysa ne kadar da umutluydum dun? bu sefer basardik dedim, bitmeye yakin bu is dedim, artik azinlik olmak yok dedim, gunesli gunler cok yakin dedim, en kotusu ikinci turda biter bu is dedim... dedim demesine de, bu kadarini ben bile beklemiyordum. ister yanlis strateji diyin, ister saibe diyelim, istersek oylar calindi diyelim ki gercek oldugunu hepimiz gorduk.(herkesin elindeki akilli telefonlar cok sukur hayirli bi ise vesile oldu) sonuc olarak yine bana husran, yine bana hasret kaldi, bana yine incesiz esmer gunler kaldi eyvah!
  • majör depresyon.