şükela:  tümü | bugün
  • evet, artık psikolojinin yönetilemediği zamanlara geldik sanırım. istanbul’da sokağa çıkma yasakları bilmem kaçıncı gününde. 2 aydır evden çalışıyorum. ruhum çok fazla daralmaya başladı. işlerin derdi ayrı, evin derdi ayrı. nefes alamıyorum. virüse yakalanıp hastanede 15 gün yatmanın daha cazip olduğunu düşünmeye başladım. daralıyorum ve psikolojimi yönetemiyorum. sebep olanları hayatımdan çıkaramıyorum. seyahat yasağı sebebiyle istanbul’u bir ada ve asla çıkmayacağım bir deliğe kapanmış gibi hissediyorum. bira içiyorum, zevk vermiyor. sigara ciğerlerimi acıtıyor. küfür edesim var, ucundan dönüyorum. nefes alamıyorum artık.
  • tr'de yasayip da psikolojin yeni kaymaya basladiysa senden guclusu yok diye cevap verilesi serzenistir.
  • ölmüş ve eve gömülmüş gibi hissediyorum ben de.
  • sene başına kadar devam ederse millet kendini yakacak ondan korkuyorum.
  • istanbul'da gerçekten sıkıcı bir hal almaya başladı bu durum. sabah akşam evdeyiz arada bir sitenin içinde yürüyüşe çıkıyorum ama nafile.
    bu gidişte 15. kattan aşağı atacağım kendimi.
  • (bkz: bundan bize ne olması)

    dayanamadım editi: git kocana sar a.k bize ne sarıyon.
  • neyse ki bizim köy evinde arka bahçe denize doğru plajı var. biraz ısınsın hava orada güneşlenirim artık. gerçekten sıkıyor güneşlenememek. bir de masaj salonlarının kapanması çok koydu.
  • ben de vizelerden ötürü bana oldu zannediyordum, ya da tez yazmaktan. öhöm..
    bi duygusallaşmalar, bir duygu durumunun gelip gitmeleri..
    bir "neden ben yalnızım"lar..
    meğer koronadanmış ya sorun yok hehe
  • 4 defa nefes alamıyorum demişsin kardeş, bir corona kaparsan nefes alamamak nedir, canlı canlı boğulmak nedir görürsün derdim ama, demiycem.
  • hobilerim olmasa kafayı yerdim heralde. kendinize gitar, bağlama ya da herhangi bir müzik aleti edinin. bi sinema kültürünüz olsun. blog mlog yazılarınızı yayınladığınız bir yer de iyidir. kitap okumayı da becerebilirseniz günler gayet keyifli geçiyor. hafif de alkolünüz varsa değme keyfine.