şükela:  tümü | bugün
  • tam bir yıl önce bugün, umutsuzca bir şeyler karalamıştım yine aynı tarihli başlığa. sitem doluydu içim, her günümde üzülüyor ve çoğu zamanımı da ağlayarak geçiriyordum. bir daha asla geri dönüşü olmaz dediğim şeyler oluverdi. buna belki mucize denilebilir, bilemiyorum. duruma bir isim verme kaygım da yok açıkçası. umrumda olan daha mühim bir şey varsa o da, işte tam da bugünün benim için ne anlam ifade ettiğidir. duygularım ve hislerim içime sığmıyor ki, şuraya dökeyim.
    özdemir asaf' ın bir dizesi vardı:
    "seni bir yaşam boyu bitirmek değil de,
    sana hep hep yeniden başlamak isterim."

    bu dizeler bir nebze olsun anlatmaya yetiyor içimdekileri. biz yeniden başlamayı hep çok istedik, vazgeçmedik. sırf bunun verdiği haz uğruna küllerimizden doğmayı yeğledik. bütün zorlukların bir gün sona ereceğine dair düşüncelerle, uyanık kaldığım her dakika kafam yalnızca onunla meşgul oluyor artık. bundan sonra geçen her bir sene, bir öncekinden daha güzel olsun diye, planlar yapıyorum kendimce. çünkü artık bir umudumuz var.

    "gönül çalamazsan aşkın sazını,
    ne perdeye dokun ne teli incit" demişler. benim ondan başka sazım da, sözüm de olmadı hiç. gördüğüm ilk günden beridir meğerse aşkın sazını elinden hiç bırakmamış olan biricik varlığımın doğduğu gün bugün.
    hayatımdaki varlığın için, var eden' e şükür olsun.