şükela:  tümü | bugün
  • 9 yıl once bu sıralar geceleri yaşayıp gündüzleri uyuyordum.

    sabaha kadar hiç işe yaramayacak işler yapıyordum. hobi bile olamayacak kadar boş işler. o zamanlar beyhude olunca daha güzel demiyordum ama sanki ona hazırlanıyormus gibi beyhude şeylerin peşinden koşuyordum.

    aksam 6 gibi kalkıp yuruyuşe çıkıyordum. bir kaç aydır yalnız yaşıyordum ve neredeyse kimseyle konuşmuyordum. makarnamı istediğim gibi pişiriyordum. hergün bir paket makarna bir ekmek ve bir yeni asya gazetesi alıyordum. esat kabaklının amca oğlu servet kabaklının derin milliyetçi siyaset yazılarını çok da hak vermeden okuyordum. sevdigimden degil ama gündemden kopuk yazması beni onu okumaya itiyordu. zaten televizyonum yoktu. işim gücüm de yoktu.

    gazeteyi aldığım büfe beni derin milliyetçi zennediyordu ve yeni asyanın verdigi milliyetçi temasındaki posterlerden bana birkaç tane verip "bunların değerini sen bilirsin" diyordu. bilmiyordum.

    acaba 9 yıl sonra ne yapıyor olacagım?
  • "bir tel kopar, ahenk ebediyen kesilir"
  • tren raydan çıktı, yolu uzattı.
  • yıl 2009 haziran. lise 3 bitmiş. sınava hazırlıklar hızlanmış. muhtemelen yine birine aşığım ve arkadaşlarım bu sefer kaç gün sürecek diye iddialaşmış. boş yıllarmış güzelmiş. 1 sene 5 ay sonra yıllarca aşık kalıp herkesi şaşırtacağım adamla daha tanışılmamış. 1 sene 3 ay sonra ankara'da değilde istanbul gibi lanet bir şehirde okul kazanacağım hiç düşünülmemiş. 9 ay sonra sırf doktor olmamak için yıllar süren emeğimi 3 ayda çöpe atacağım ve hayalimdeki bölümü okumak için 17 sene ders çalışan bendenizin 3 ay boyunca hiç ders çalışmayarak türev ve integral bilmeden sınava gireceği hayal bile edilmemiş. 9 sene sonra hayallerimin şehrine bu şekilde taşınacağim hiç düşünülmemiş. 9 yıl içinde değişmeyen tek şey özgür ve kimseye ihtiyacı olmayan bir kadın olma düşüncesi olmuş. onun dışında çok sey değişmiş çok insan gelmiş çok insan gitmiş.