1. bize annemin çocukken söylediği bir sözü hatırlattı. bizi biryere gönderirken, yavaş yavaş git çabuk gel derdi.

    arabalardan korktuğu için yavaş yavaş git, geç kalmamızdan endişeleneceği için çabuk gel derdi.

    e bizde çocukken biraz fazla gerizekalıydık, bakkala felan giderken ablamla bildiğin adım adım yürür, çıktığımızda hiç durmadan koşardık.
  2. yeni hayat felsefem. insan gerçekten hayret ediyor böyle bir söz nasıl motto olabilir diye ama oluyor işte.
  3. acaba bunu soyledigi her aklina geldiginde gozleri fal tasi gibi aciliyor mudur dedigim kisiye ait cumle.

    utaniyor ya da "vay mk ne salak bi insanim nan" filan diyor mudur?