şükela:  tümü | bugün
  • sokrates baldıran zehri ile ölüme mahkum edildiğinde, eşi: sono hoksoz yoro oldoroyorlor, diye ağlamaya başlayınca sokrates: ne yani, bir de haklı yere mi öldürülseydim? demiş.

    yine haksız yere idam cezasına çarptırılan seyit rıza, ölüme karşı son radde itidalli bir şekilde yürümüş. son sözü olarak ise ‘’evladı kerbelayız, bu hatadır, günahtır, zulümdür, ayıptır’’ diyebilmiş.

    bugün ise yine haksız yere yargılanan selo’nun duruşuna bakınca aklıma bu çıkarım geldi. belki idam durumu söz konusu değil fakat yine de aldığı onca ölüm tehdidine rağmen duruşundan zerre taviz vermiyor selo. selo’da diğerleri gibi hayli soğukkanlı, korkuya dair en küçük bir emare dahi yansımıyor benzine.
    peki böyle adamlar kimden ya da neden korkar? ben söyleyeyim; ancak hatalı olduklarında vicdanlı yargılanmaktan korkarlar. bugün selo’nun her şeye rağmen gülmesinin nedeni gönlünün rahat olmasıdır. zira kendisi hatalı olmadığının çok iyi farkında…

    (bkz: demirtaş’ı olumlu yad etmenin propaganda sayılması)
    bu levele daha gelmedik değil mi?