şükela:  tümü | bugün
  • otizmle ilgili çekilen filmlerin en iyisi olduğunu düşündüğüm sessiz sedasız 2006 yapımı bir film. simon shore'nin yönetmenliğini yaptığı film gerçek bir hikayeden uyarlama. otizmli ve davranış problemleriyle ailesinin zor günler geçirdiği kyle'nin thomas ismini verdiği köpeğiyle yavaş yavaş hayata adapte olması ve algılarının açılmasını konu ediniyor. bunu sadece otizmli çocuklar ile sınırlandırmamak lazım hayvanların insanlara daha da özelinde çocuklara verdikleri dersler azımsanmayacak ölçütte. ve filmimizin kahramanı thomas da kyle'nin hayatına dokunarak onu otizmden kurtarmıyor ama onun ve ailesinin otizmle yaşamayı öğrenmesine önderlik ediyor.

    bu filmin aynı türdeki diğer filmlerden en büyük farkı otizmi bir yetenek, harikalık meselesinde küçültmemiş, bunun aileye olan etkilerini de konu etmiş olması. otizmi olan her birey yüksek zekalı ya da yetenek sahibi bireyler değil, yurt dışında da aynı şekilde otizmli bireylerle yaşayan aileler psikolojik olarak çok büyük savaş veriyor aslında. kylie'nin problem davranışları sonucunda gelişenler anne ve babasını boşanmanın eşiğine getiriyor, kylie'nin kendine zarar vermesine sebep oluyor. otizme bu problemler açısından baktıkları için ayrıca izlenilmesi gereken bir film.

    ve en güzeli de yöntem sunması. yani apaçık, çocuk bu krizleri geçirdiğinde yapmanız gereken şu demiyor ama otizmli bir bireyle yaşanan bir sorunun onun dünyasına varıp çözülebileceğini ifade ediyor.

    başarı hikayesi değil ama devam ediş hikayesi. filmin finalinde de biliyoruz ki bu aile mutlak bir başarıya ulaşmadı ancak çaba harcamaya devam ediyor. özel eğitimde de çoğu zaman kural böyle. sonucu at bir kenara, sürece odaklan ve mücadele etmeye devam et.

    filmi izlemek için