şükela:  tümü | bugün
  • annenin babasına denir.
    denir dediğime bakmayın derim. derdim. benim seçtiğim bir ifade değildi, benden büyük iki kuzenden öyle gördüm ama onlar da neden dede, büyükbaba değil de ağababa dediklerini bilmiyorlar. öyle görmüşler. ama güzeldi ona ağababa demek, özel isim gibiydi. büyük yazmak gerekir belki de. sözlükte büyük yazılamıyor değil mi? istersen bu tanım alanında yazabilirsin. peki.

    ancak bir gün, özel isim olmadığını öğrendim. en azından bir kişi daha varmış benim gibi: "babam binbaşı olarak emekli oldu. istanbul'a göçtük. annemin babasının (ağababa derdik ona nedense) balat üstlerinde. molla aşki mahallesinde ahşap, bahçeli, serin avlulu, iki katlı bir evi vardı."

    bu sözler turgut uyar'a ait. doğrusu özel bir ismi onunla paylaşmak güzel. molla aşki de ne güzel bir mahalle ismidir. vişnezade gibi.
  • babamın babasına derdim. dede demekten daha soğuk , uzak gelir bana.
  • iphone için gülme efekti.

    bu pezevenk iphone bizim "ahahah" şeklinde gülüşlerimizi "ağababa" olarak düzeltmeye başladığı için biz artık direkt "ağababa" yazıyoruz. böyle saçma bir mizah anlayışımız var gördüğünüz gibi.

    ayrıca buradan abd başkanı, rus büyükelçisi ve apple'ın müdürüne seslenmek istiyorum. oğlum şu klavye hafızasına bir ayar çekin. "canım" yazmak istiyorum, "çan'ım" yapıyor. bugüne kadar hiç "çan'ım" yazmadım, yani "çan'ım sıkıldı" gibi bir mesaj atılmaz çünkü. buna rağmen ısrarla bunu hafızada tutmuyor ama random gülüşümü aklında tutuyor.

    bu yavşaklar yüzünden artık random gülemiyorum. tüm gülüşlerim standart olarak "aushwus" şeklinde düzeltiliyor. bu durumda da ortada random bir durum kalmıyor. ha tamam bence çok klas bir gülüş şekli, sırf sessiz harflerle gülmekten falan iyi ama neden bunu hafızanda tutuyorsun aptal mısın sen? ben yeri geldiğinde "auhausha", yeri geldiğinde "aaısjıasua" şeklinde gülmek istiyorum. neden bu özgürlüğüm elimden alınıyor?*

    tamam, şimdi biraz daha sakinim. geleceğe güvenle bakıyorum.