şükela:  tümü | bugün
  • anadoluda, ölenin ardından yas tutarken ağıt yakanların başına denir.
  • ağıtçılık bir meslekmiş zamanında.iyi de kazandırırmış.

    ağıtçı hatçe varmış, ona bir ölüm haberi geldiğinde tabakasını açar tütün sarar aheste içermiş önce. o tırtıklı karizmatik sesle baş köşede ağlar ve anlık maniler söylermiş.

    şu dizelerle mesleği zirvede bırakmış.

    "ne deyim de ne söyleyim
    ölü benim olmayınca
    birer birer tükenir mi
    kırkı birden ölmeyince"

    edit : imla
  • ilk türk devletlerinden günümüze ulaşan bir gelenek.
    ilk türklerde ölen kişinin ardından yuğ denen törenler düzenlenirdi ve bu törenlerde ağıtçı denilen insanlar gelip saçlarını yolar, yüzlerini yırtar ve ölen kişinin arkasından ağlarlardı.
    islamiyette ise bağırarak mersiyeler düzerek, yüksek sesle başını saçını yolarak ağlamak, hz. muhammed’in hadisleriyle men edilmiştir. hz. muhammed’in:
    “(ıztırap ve matem sebebiyle) yanaklarını yolan, üst başını yırtıp dövünen, cahiliye duası ile dua eden bizden değildir”, "ölüm karşısında ölü için yüzünü tırmalayan, yakasını yırtan ve mahv ve helâkini isteyen kadına allah gazab eder" hadisleri bu şekilde matem tutmayı açık bir şekilde yasaklamış olduğunu gösterir.
    ancaaak toplumuzda hatta çok yakın çevremde ağıtçı diye nitelendirebileceğim bir çok insan var. bu ağıt yakma işini parayla yapan yani bu işi ticaret haline getiren de var, çok yakın bir akrabasını, evladını ya da ailesinden birini kaybettiğinde ölen kişinin arkasından acı içinde ağlayan da var.
    bu işin günümüzde erkeği oluyor mu ? inanın bilmiyorum zaten toplumumuzda "erkekler ağlamaz " gibi bir motto olduğu için olduğunu da zannetmiyorum. ama büyüğü- küçüğü olur. bu ağıt yakan insanlar genelde 50 ya da daha büyük yaşlarda insanlar oluyorlar.
    çok yakın zamanda akrabamız olan iki kız kardeşi kaybettik aralarında sadece bir hafta vardı. ailesi için ne büyük acı! taziye evinde babaannem kadınlar içinde ailenin büyük olarak en yakınlarından olduğu için başta* oturuyor rahmetli kız kardeşlerin en büyük ablasıyla birlikte ağıt yakıyorlardı. sanırım bu şekilde acılarının hafifleyeceğini ya da ölen kişiye karşı son vazifelerini yerine getirdiklerini düşünüyorlardı.
    ölüm gidene kolay geride kalana hep zor olmuştur, vesselam.
    allah sıralı ve kolay ölümler nasip etsin.