şükela:  tümü | bugün
  • 'bazen bir yağmur damlası dost olur sana, dokunur yüreğine.
    her şeyi boşverip yürümeye başlarsın upuzun bir cadde boyunca.' dedi kız.

    boyu kadar yeşil bir şemsiyesi vardı ama karar veremiyordu , yağmura şemsiye açmak mı ihanetti yoksa şemsiyeyi yağmurda kapatmak mı?
    sonra yeni bir kararsızlık oturdu aklına. yağmuru dinlemek mi ihanetti sevdiği şarkılara, sevdiği şarkıları dinlemek mi ihanetti yağmura....
    bir süre şemsiyesiz , müziksiz yürümeye başladı. zamanın önemi yoktu. şehrin, insanların, arabaların varlığını bile fark etmiyordu... istedi ki ; bu da hayata ihanet olsun
    kafasında kurduğu cümlelerine karşı.

    korkusuzdu, tir tir titreyen bir korkusuz.
    yorgundu, yolun ne zaman biteceğini umursamayan bir yorgun.
    sessizdi.ağzından çıkacak her cümleyi kalbinde ezen bir sessiz.

    ah güzelim ! bitmek bilmiyordu cümlelerin. ah!

    nasıl sarmıştı tüm benliğini bu yağmur ? nasıl durduramıyordun o güçlü yüreğinin sıkışmalarını?nasıl sakin kalabiliyordun bu kadar?
    ah be güzelim ! nasıl şairane anlatıyorsun çaresizliğini, çaresiz kalası geliyordu insanın!

    ah be adam! nasıl dokunmuştun bu duvar örülmüş yüreğe böyle? nasıl şarkılar mırıldanmıştın kulağına ki ezgilerde arıyordu adını? nasıl bakmıştın gözlerine ki hala bu kadar parlaktı bakışları! ah be adam! öyle şiir gibi anlatıyordu ki , seni tüm dünyası merak ediyordu!

    ah be!

    telaşlı bir sessizlik sarmıştı yine kızın etrafını...