şükela:  tümü | bugün
  • ankaranin ayrancı semtine yakın en talep edilien devlet okullarından biri. öğretmenlerine bilimum özel günlerde* 22 ayra bilezik almazsaniz çocuğunuzun kesin sınıfta kalacağı garantisini veren, velilerin öğretmenleri ihya ettiği okul. bir de evde zorla ders verdirir bunlar.
  • 70'li yılların sonunda, okuldaki tüm hocaların 'kadın' olması sebebiyle, gazeteye haber olmuş okul.
  • 5 yıl hem cefasını çektiğim hem de sefasını sürdüğüm okul...hayatım boyunca o kadar ödevi başka hiçbir yerde yapmamışımdır herhalde. hiçbir bahçede de o kadar çok koşmamış, ip atlamamış, "önümüze gelene bin tekme" diye bağırarak arkadaşlarımı kovalamamışımdır. müdürü yusuf ziya aktel ayrı bir fenomendi, anlatılmaz yaşanır!
  • küçücük ficicik içi dolu bir tursucuk okul. her sabah ders zili caldiginda beni uykumdan uyandirir. kalkar ise gitmeye hazirlanirim ben de. ben evden ciktigimda ögrenciler sinifta olurlar, benim mesaim bitip eve geldigimdeyse onlar paydos edip evlerine gitmis olurlar. o nedenle de bahcesinde simdiye dek kosup oynayan bir cocuk görmüslügüm yoktur. belki de bu nedenle okulun faaliyet göstermedigini düsünüyorumdur.
  • seçim zamanlarinda sandiklarin kuruldugu ve oy verilen bir yere dönüsen okuldur. yillar sonra ilkokula gidip de, siralara oturmuslugumuz seçimler sayesinde bu okulda olmustur.
  • gerede sokak`in bittigi yerde baslayan okul. 1970li yillarin sonlarina dogru ayni okulda, donemin kiymetli ogretmenlerinden seniha gokaydin`in sinifinda okudum. sonrasi baska bir sehir ve baska bir okul, babasi memur olan herkes gibi...
  • o zamanlar savaş aleti olarak kullandığımız at kestanesi yetişen ağaçları, civarda oturduğuna inandığımız cadısı ve çok yakınında açılmış olan, o zamanlar nerdeyse hergün uğradığım kasetçisiyle her zaman benim için çok özel bi yere sahip, sekiz senemi paylaştığım okulum..
  • 1995-1996 eğitim öğretim yılında, o zamanlarda devreye sokulan sekiz yıllık kesintisiz eğitim programı dahilinde ortaokul sınıfları açılarak ahmet vefik paşa ilköğretim okulu olmuştur.
  • 80lerde çocuk olmak olayını yaşadığım ve benim için çocukluğumun başlıca ögesi olan okul. önü güvenlik caddesi, arkası şili meydanı , yanı paris caddesi...

    özel ders veren ve öğretmenler gününde takılarla süslediğimiz bir sınıf öğretmenimiz bulunduğunu, sınıfımızdaki kızların ve oğların çok şeker varlıklar olduğunu anımsıyorum. o vakitler kolejler pıtırak gibi çoğalmadığından, orta ve üst orta sınıfların yaşadığı ayrancı gibi semtlerde 7-11 yaş grubu çocukların tamamı pekala devlet okullarında eğitim görürdü. iyiydi ahmet vefik paşa, fazla ödev verilmesi ve efsane müdüryusuf ziya aktel'in bahçede top oynanmasına izin vermemesi dışında bir sorun yoktu. tuvaletleri çok çirkindi. garip dia'lar izlediğimiz video lab.'ı da biraz ürkütücüydü.

    çocukluğumun ve ilk gençlik yıllarımın geçtiği ayrancı zaten çok güzel bir semtti. okulun hemen çaprazındaki bir apartmanın yeşil renkli plastik güneşliklerinin epey hoşuma gittiğini ve zarif bulduğumu hatırlıyorum. her pencerenin üzerinde, güneş ışınlarını kırıp odalara hafif yeşilimsi, yumuşak bir ton vermesi muhtemel güneşlikler...
  • benim ilkokulumdu burası. müdürümüz yusuf ziya aktel'in o kelini kapatan üç beş tel saçını çok korkunç bulurdum ama bir keresinde çok güler yüzlü bir adam olduğunu fark etmiştim. evet. o yeşil mika güneşlikleri olan apartmanı da hatırlıyorum. ahhhhh maziiiiii.