şükela:  tümü | bugün
  • çıkan böyle bir başlık yok yazısının ardından bana bahsi geçen hissi hiç elde edememiş biri olarak bunu açıklamaya çalışmamın ne kadar da garip olduğunu düşündürten his, hakikat. bana kalırsa bir çocuğu büyüten, bir genç kıza kim olacağına dair yol gösteren, bir kadına yorgun düştüğünde sırtını yaslayıp nefes alabileceği gölgeliği işaret eden hep budur. hep öylesine uzaktı ve bu yüzden de öyle çok zamanım oldu ki üzerine düşünmek için. biliyorum ki insanın dipsiz aklının karanlığını aydınlatacak yalnızca tüm kusurlarından ve çoğu zaman da korkutucu ruhunun, bitap düşmüş bedeninin zayıflıklarından arınmış bir annenin yavrusunun başını okşayan yumuşak elleri olabilir. küçük bir kızın minik omuzlarına ağır gelen sıkıntılarla eğilmiş sırtını sadece dik duruşu, o küçük kızı kucaklamak için her an hazır olan geniş göğsü ve güven veren kararlarıyla saydam olmayan bir babanın samimi gülüşü dikleştirebilir. ben işte böyle soğuk, aile sevgisini aramakla kayıp gitmiş gecelerde bir gökkuşağının sımsıcak gövdesine sarılıp küçülmek, küçülmek, yok olmak isterim. ben böyle gecelerde belki -ve muhtemelen- koca dünyada bir anlam ifade etmeyen, kendimden de küçük dertlerimle içimi yiyip bitiren kocaman deliklerimde daha fazla devam etmemeyi, varoluşumla beraber gelen tüm bu zayıflıklarımla kendi ellerimle omuzlarımdan bir nefes daha almak zorunda olma yükünü çekip almak isterim. inceldikçe incelir ruhum. ruhum bir ip halini alır, aynı geceye karışır ben ardından uzanıp onu yakalamayı beceremezken.
  • mutlu sonla biten tek gerçek kesit bölümüdür.

    https://www.youtube.com/watch?v=4h2399gvmu8