şükela:  tümü | bugün
  • hürriyet gazetesi güzin abla köşesinde 30 kasım 2016 tarihinde yayınlanan mektup. yobaz bir ailede yaşayan bir genç kızın çığlığıdır. bunun gibi ve hatta çok daha ileri düzeyde yaşayan milyonlar var bu ülkede ve biz sadece oturup başımıza gelecek felaketi bekliyoruz.

    kaynak

    --- spoiler ---

    ben 21 yaşında, lise mezunu bir genç kızım. konya’da ailemle yaşıyorum ve sorunum da ailem...

    ne yazık ki bu çağa uyum sağlayamayan, son derece tutucu, çocuklarına yaşam ve söz hakkı tanımayan bir ailem var. onlara göre bu dünyadaki yaşam, boş bir yaşam... bu dünyada hiçbir eğlenceye, zevke, mutluluğa gerek yok.

    bu nedenle annem ve babam, yediğim yemekten içtiğime, giydiğim kıyafetten konuşmama kadar her şeyime karışıyor, müdahale ediyor.

    onlarla bu konuda her dakika tartışsam da işe yaramıyor. yaşları küçük olduğu için kardeşlerim de onların etkisinde kalıyor, hatta bana öfke duyuyorlar. evdeki hayatım cehennemden farksız.

    çalışmama izin vermiyorlar. sokağa çıkmama izin vermiyorlar. televizyonda istediğim programı izleyemiyorum.

    çok mutsuz olduğumu, böyle yaşayamayacağımı söylediğimde, bana “aç değilsin, açıkta değilsin. karnın doyuyor, daha ne istiyorsun?” diyorlar.

    oysa ben genç bir kızım, birçok hayalim var...

    yaşamak istediğim güzellikler, okumak istediğim kitaplar, görmek istediğim yerler var.

    bugüne kadar ailem yüzünden bunların hiçbirini gerçekleştiremedim.
    hayatın güzelliklerinden nasibimi alamadım. ne bir iş güç sahibiyim, ne sosyal ortamım var.

    evlenmeyi düşünemiyorum, bunda da ailemin antisosyal yaşam tarzının etkisi büyük.

    çevremdekileri korkutuyorlar sanırım. ben de onlar yüzünden hayattan zevk alamaz oldum. buna daha fazla katlanabileceğimi sanmıyorum. evi terk etmeyi düşünüyorum. ama şu anda ruhsal açıdan çok kötü durumdayım.

    size yazmamın nedeni biraz olsun teselli bulmak ve bu vesileyle anne babalara buradan bir kez daha seslenmenizi sağlamak...

    --- spoiler ---
  • (bkz: viral)
  • tez zamanda kizim kayip diye muge anli'ya cikacak babanin kizinin yazdigi yazidir. ben kopeklerime boyle davranamiyorum lan.
  • söz konusu yazıyı okudum ve evdeki kedimi bile daha özgür bıraktığımı gördüm. gerçekten çok üzücü böyle ailelerin böyle beyinlerin var olması. ne günahı var bu kızın ki hapishane misali bir evde yaşıyor? allah bizi, herkesi cahillerin, yobazların elinden kurtarsın.
  • bu ülkede artık birçok aile böyle ne yazık ki!

    tamam gelişmişlik onunla bununla düşüp kalkmak değil ama insanın biraz beyninin gelişmesi lazım artık.
    sinema, tiyatro, televizyon, radyo, müzik haram ve günah diyen ne kadar çok büyük bir kesim olduğuna inanamazsınız.
    müzik duyduğu zaman allah-u ekber diye ortamı terk eden,
    televizyon izleyene ahlaksız gözüyle bakan,
    sinemaya gitmeyi haram bilen,
    ...
    bunlar gerçekten çok büyük bir kesim.

    bir yakınımdan biliyorum kızı 16 yaşında ortaokuldan sonra okumamış ve kızı kapatmışlar eve sokağa bile çıkarmıyorlar.
    geçenlerde istemeye gelmişler babası kıza sormadan vermiş.

    aloooo! burası türkiye! diyemiyorsunuz.
    çünkü burası 3 sınıf bir ortadoğu ülkesi oldu artık.
  • böyle aileler var ve genelde bunların çocukları mektubu yazan kadın gibi hayatın farkında olmuyorlar. öylece, kedi bilincinde yaşayıp geçiyorlar. farkında olanlar ise gene bu kadından farklı olarak, kendi yaşamındaki eksiklerden dış dünyayı sorumlu tutup başkalarına rahatsızlık veriyorlar. umarım mektubu yazan kişi iyi insanlara rastlar ve bir hayat kurar.