şükela:  tümü | bugün
52 entry daha
  • bir taşra kasabasındaki akıl hastanesinde geçen hasta ile doktor arasındaki felsefik çatışmayı anlatan novella.
    (bkz: anton pavloviç çehov)

    68 sayfa çok kısa gibi görünebilir ama diyolagların tokat gibi çarpıp hayatı sorgulattığı, okurken bir cümleye takılı kalıp düşüncelere sürüklediği etkileyici bir öykü.

    hasta ivan dmitriç’in öfkeyle doktor andrey yefimıç’a söyledikleri:
    “-tek bildiğim, tanrı’nın beni sıcak kandan ve sinirden yarattığı. evet! bir organik doku eğer canlıysa her türlü uyarıya karşı tepki vermelidir. benim yaptığım da işte budur! acıya karşı bağırarak, gözyaşlarıyla cevap veririm. yapılan alçaklıklara öfkeyle, iğrençliklere ise tiksinti duyarak tepki gösteririm. bana göre bu, hayatın ta kendisidir. bir canlı ne kadar basitse o kadar az duyarlıdır ve uyarılara karşı daha zayıf karşılık verir. ne kadar gelişmişse, gerçekliğe karşı daha fazla duyarlıdır ve daha enerjik bir biçimde tepki verir. bunu nasıl bilmezsiniz? doktorsunuz ama böyle temel şeylerden haberiniz yok! acıyı küçümseyebilmek, her daim memnun olmak ve hiçbir şeye şaşırmamak için işte tam da şu aşamaya gelmek (ivan dmitriç şişman,yağ küpüne dönmüş köylüyü işaret etti) ya da her türlü duyarlılığı yitirmek için sonuna kadar acıyla yoğrulmak, başka bir deyişle, artık yaşamamak gerekir.”
1 entry daha