şükela:  tümü | bugün
  • brian eno'nun harold budd ile birlikte kaydettiği ambient destanı. ambient 1 music for airports ile ambient müzik adlı tarzı tanımlayan, adlandıran ve çok da iyi eden eno'nun şahsen en sevdiğim albümü "ambient 2: the plateaux of mirror"dır. 40 dakikalık, 10 şarkılık albüm öylesine sade, ama bir o kadar da güçlü ve etkilidir ki, yaratıcı olmak için zorlayıcı olmanın gerekmediğinin sanat tarihindeki en önemli örneklerinden biri olarak gösterilebilir.
    harold budd'ın sakin piyanosu albümün gidişatı için daha ilk şarkıda* bir fikir verebilir, ancak eno'nun elektronik aygıtları da şaşkınlık yaratacak kadar güzeldir. dinlerken nerede olursanız olun farketmeyecektir; müzik sizi ve çevrenizi sarar ve havasıyla içinizle, kendinizle bütünleşmenizi sağlarken, güzelliğiyle de sizi dış dünyadan soyutlar. ambient müzik buna denir zaten, çevreye uyum sağlar; ister odanızda sakin sakin oturup çay içiyor olun, isterseniz bir f1 aracında saatte 300 km. hızla yol alıyor olun, pek bir şey değişmez. ambient müzik, hele bir de kaliteli ise, rüyayı gerçeğe, dünyayıysa hayallere dönüştürür. "ambient 2: the plateaux of mirror", özellikle de albümün o tadından yenmez isim şarkısı* öylesine dehşetengiz, güzel ve dingindir ki, ambient tanımına en çok uyan müziğe sahiptir ve sanırım hep de öyle kalacaktır. abarttıysam mazur görün, bu, cennetin müziğidir.
  • peşinen söylenmeli ki kesinlikle alkışı hak eden bir albüm bu. albümün 1980 senesinde kaydedilmiş olması ve halen daha keyifle dinlenilebilmesi biraz ambient müziğin getirisidir evet ama albümü başarılı kılan başka nedenler de var. bir defa brian eno ve harold budd birlikteliği gözlerden kaçmamalıdır. albüm o sakin tavrından hiç mi hiç ödün vermiyor. bunu olumlu veya olumsuz olarak nitelendirebiliriz, kişiden kişiye değişkenlik gösterilebilir. ama sanıyorum ki, müzisyenlerimizin istediği de buydu en başta, sahip oldukları o tavrı korumak. ambient etiketli her albümde bu miskinlik vardır ama çoğu ambient eksenli albüm kırılganlık gösterebilir kendi içinde. yani monotonluğu kırmak ister zaman zaman, ki günümüzdeki albümlerde bunu bolca görüyoruz. lakin albümümüzde sözü edilen bu durum kesinlikle yok. başta da söylediğim gibi, bu albümü güzel kılan en önemli neden de bu. albümdeki above chiangmai, not yet remembered, the plateaux of mirror, wind in the lonely fences gibi parçaların winamp'ta çok defa dönebileceğini söyleyebiliriz.
  • 1980 çıkışlı, brian eno - harold budd birlikteliğiyle oluşmuş, harikulade albüm.

    ambient serisinin, şahsi fikrimce, en huzur veren albümü. bunda ikilinin sanki tek bir kişiymiş gibi uyumla müzik yapmalarının etkisi de var. zaten eno'nun çoğu ortak çalışmasında bu ahengi bulmak mümkün. eserin bir diğer etkisi de dinleyeni harold budd külliyatına yönlendirmesi ve başka bir güzel sanatçıyı keşfetmesine sebep olması diyebilirim.
    albümü beğenenler 1984 yılına ait the pearl ile devam edebilirler ki burada ikiliye daniel lanois de eşlik etmektedir.