şükela:  tümü | bugün
  • bolumune gore cok degisse de, genelde insani insan olmaktan cikartan, hayatindan ve herseyden bezdiren, gece-gunduz kitap okuyup, analiz-sentez yapip, yazi yazmaktan baska bir faaliyette bulunmamaniza neden olan durum.
    ikinci donem itibariyle kampuste yuzu gulen bir tek insana rastlamak mumkun degildir, konusmalar genelde ahlanip vahlanmakla gecer, cok efkarlanilirsa muhabbet icki sofrasina kadar uzar.
  • başlangıç için cebinde on ila onbeş bin dolar parası olan az biraz kafası çalışan, * her yiğidin, biraz da büzük sıkılığı mevcutsa girişebileceği kah eğlenceli kah kasıcı olabilecek aktivite.
    (bkz: ben yaptim oradan biliyorum)
  • kendine uygun program bulabildigi surece herkesin yapabilecegi sey ki kesinlikle herkese uyan birsey mutlaka vardir. o kadar cok firsat var ki burs olsun asistanlik olsun hala insanlarin bu kadar cekingen olmasini anlamiyorum. hatta bazen turkiyede kabul alamazsiniz ama amerika size kapilarinizi acar.
  • nasıl bir yol izlemem gerektiği konusunda bilgiye muhtaç olduğum konu.

    yeşili bekliyorum **
  • araştırdığınız üniversiteler tırtlaştıkça gereklilikleri sertleşen okullardır, kendi bölümümün msc, ma programları için gözlemlediğim kadarıyla.

    mesela columbia gibi ıvy league üniversitelerinden birinin college’larından biri başvuruda sizden sadece ba degree (normal olarak), clinical deneyim (staj), en az 2 referans mektubu ve personal statement isterken; ismini vermek istemediğim birkaç new york üniversitesi (zaten yazsam da bilmezsiniz acceptance rate’leri başvuran her 5 kişiden 3ünü almak üzere) gre’den tutun, minimum 3.2 gpa, mülakata, vs kasıyor da kasıyor.

    elbette bölümden bölüme değişiyor da, mesela psikoloji için böyle gözlemledim diyelim.

    mal mısınız sayın üniversiteler? kimleri kimleri kaçırıyorsunuz bilseniz şu gpa yüzünden! *