şükela:  tümü | bugün
  • ceyrana carpilma korkusu yasayan kimselerde peydah olan zitres cinsidir. "ya anahtari tersine cevirmissem, ya kabloda/duyda kacak varsa, ya laylon terlikten de ceryan gecerse, ya bizimoglan hupnelik yapar da sigortalari acarsa..." kaygi, suphleri ile yer bitirir insani. hele ki, mekanda bu isi yapacak baska biri yok ise, mecburen is basina koyulunur. eller titrek ve urkekce yanik ampul abiye uzanir. temas ettirilip hizla geri cekilir. bisi yoksa test basarilidir, aheste ve tirsak el yordamlari ile ampul cevrilir. ampulu cikarip yenisini takma sirasi gelinceye kadar bu sessiz gerilisin, tipik korku filmi atraksiyonlarina benzer bi yani vardir. yeni ampul takma esnasinda esekgillerden biri gelse, sanina yakisan cinsinden "pöööh!" dese, enseye derinden bir puf cekse, elemanin o an kalbi sekteye ugrar; havada nal birakanlar cemaatine uye olur. hayir yakalasam zigucem o denyoyu o ayri.
  • avizedeki ampulu degistirme seansi icerisindeki elektirik carpmasi ihtimalinin yarattigi korkunun yaninda, dengede durma stresi de yasanabilir. cunku genellikle etrafta bulunabilecek en dandik, en dengesiz ve her an altinizdan kaymaya gebe olan tabure benzeri seyin uzerine cikilir. yaninizda sizi seven bir yigit varsa altinizdaki tabureyi sikica tutmasi ogutlenir; ancak bu sikica tutus bile stresin azalmasina yetmeyecektir.
  • yeni bitmiş ampulu sıcakken çıkartmaya çalışmanın (ne gerek var) ve en yakındaki aile bireyinin ampulu çıkaranın elini yakma veya çarpılması ihtimaline karşı strese girmesi durmu.. toplu olabileceği gibi bireyselde yaşanabilir..
    genelde uzun boylu olmanın beraberinde getirdiği sorumluluk ve stres kapsamına alınabilir..
  • bir de turlu turlu korkular yasayip calismayan apmulu cikardiktan sonra yeni ampulun de calismadigini gorme stresi vardir ki, allah dusmanimin basina bile getirmesin.
  • ışığı açık mı kapalı mı bıraktığınızı hatırlamamanız sonucunda olur bu stres. yeni ampul takmaya kalkarsınız içinizi bir sıkıntı kaplar "lan ya suratıma patlarsa bu ampul" şeklinde paranoyak düşüncelere dalarsınız. bir 10 dakika düşünürsünüz açık mıydı kapalı mıydı diye ama hatırlayamazsınız. bu durumdan sonra birşey olmaz diyerek takarsınız ampulü, ampul çat diye yanar tırsarsınız "bak açıkmış işte ya yüzüme patlasaydı" diye. sonra bu olayı unutur gidersiniz. ama bu olay her ampul takılışında tekrarlanır. en iyisi toptan bütün evin sigortalarını indirmek ve rahatça ampul takmaktır.
  • ampul başarı ile yandıktan sonra stres yerini surata yerleşen imalı bir gülümsemeye bırakır
    (ben bu işi biliyorum havası)
  • ampulun duya çevirerek oturttugunuz kısmı eger duyun içinde kalırsa ve siz bunu farketmeyip yeni ampulu oraya takmaya calısırsanız hem ampul suratınıza patlar * hem de butun evin sigortaları atar. inersiniz 4 katı buyuk bir sokla * kaldırırsınız şalteri, çıkarsınız tekrar eve. bi daha ampul degistirmemeye yemin edersiniz. bunun getirdiği bir strestir.
  • elektriği kapattım mı ? sandalye sağlam mı? duya oturdu mu nalet? iç sorularını beraberinde getirir. tavan bir sandalye ile erişilebilecekten daha büyükse ya da tavan normal de sen erişebilecek boyutlarda değilsen daha zor. bi de hadi herşey tamam, taktın ampulü, indin sandalyeden, bastın anahtara.. şok ! ampul yanmadı, hay senin filamanını seveyim.
  • yanan ampul duya sikistiysa artan bir strestir.

    tasarruflu olanlarin icinde agir metal* varmis ve kirildiginda metal solunum yoluyla vucuda giriyormus. kirmadan cikarmak lazim.