şükela:  tümü | bugün
  • kızım karaciğer nakilli.

    eşimin de benim de karaciğerimiz uyuyordu, birbirimizle "ben vereceğim" diye kavga etmişliğimiz var.

    evlat başka bir şey. büyük konuşmayayım ama "can" lazım olsa "canımı veririm" gibime geliyor.

    ama bu olayların içine girince nelerini görüyorsunuz, şaşar kalırsınız. 5 aylık bebeğine ailesinin baskısıyla "amaaan daha yeni doğdu, ölse ne olacak? yenisini yaparsnız" diye karaciğerinden parça vermek istemeyen baba gördüm ben.

    allah şifa versin, umarım kimseden medet ummadan kadavra listesinden bir organ denk gelir, iyileşirsiniz.
  • ne yazık ki 1 ay önce böbrek yetmezliğim olduğunu ve yakında diyalize girmezsem ya da nakil olmazsam öleceğimi nefroloji profesörü nün yaptığı testler sonucunda öğrenmiş bulunmaktayım. insan baştan şok oluyor tabi taş gibisin her gün spor yapıyorsun. bı kan değerinde böbreklerin bitmek üzere kardeş diyorlar.büyük şok. bundan sonra hiçbir şey eskisi gibi olmayacak tabi.

    ağlayarak önce ablamı aradım ve sonunda bana böbreğini verir misin diye sormak zorunda kaldım can tatlı olunca. oda veririm demek zorunda kaldı ama anneme sonradan pat diye konuya girdi normalde ablasını aramaz diye serzenişte bulunmuş.

    ailem sağlık durumuma çok üzüldü tabi. yıllardır ağlamayan ben hepsine sarılarak ağladım, ben bile kendime şaşırdım. ama artık hiçbir şey eskisi değildi ki zaten. ben eski ben değildim.

    ailemle artık hep konu dönüp dolaşıp nakile geldiğinde kadavraya yazil insanlara çabuk çıkıyor tepkisini alıyordum. anne babada doku uyumu böbrek nakli açısından çok önemli diye söylediğimde aldığım tepki kolay mı yarım insan olacağız oğlum, bizimde belimiz suramiz buramiz ağrıyor şeklinde oluyor. anlamdan zaten hiçbir destek alamıyorum.soyledikleri tek şey ilaçlar işe yarar duzelirsin oluyor. oysa bir böbrek hastasının alacağı en güzel şey moral olmalı. hepsinden önce aile olmak bu değil mi zor zamanlarda çocuklarinin yanında olmak olmaliyken bu bencilliği anlamiyorum.cocugun orda ölüyor sen kendi derdindesin. kaldı ki tek böbrekle herkes hayatını sıkıntısız devam ettirebiliyorken insanı en çok yaralayan anne babadan destek görememek insanı mahvediyor. üstelik yaşlı insanlar değiller. benim evladım istesin ben beynimi veririm. ne için yaşıyoruz ki çocuklarimiz için değil mi ? lanet olsun diyor insan bu kadar mı sevilmiyorum diye hayiflaniyorum sürekli. siz vicdansizsiniz, sevgisizsiniz deyip çıktım evden. maalesef durumlar böyle buraya yazıp rahatlamak istedim arkadaşlar. allah kimseyi sağlıksız bırakmasın, buda benim kaderim ne yapayım.

    son olarak lütfen organ bağışçısı olun arkadaşlar . kimse başına gelmeden önemsemiyor. ülkemizde organ bağışı çok düşük olduğu için her gün birileri aramızdan ayriliyor ne yazik ki yaşatmak elimizdeyken. bu dünyadan göçüp gidince birilerine hayat olmak kadar güzel bir şey yok.

    edit: beni eleştirenler olmuş anne babasına isyan ediyor, organ bu vermek zorunda değiller diye. o arkadaşlara bı gün çocuk sahibi olunca bu yazıyı tekrar hatırlamalarını diliyorum.

    edit 2: arkadaşlar çok fazla destek mesajı aldım. teşekkür ediyorum bu kadarini beklemiyordum. hatta böbrek bağışlamak isteyenler bile oldu, bir yabancı bile bunu yaparken öz anne babadan olumsuz cevap almak insanı utandırıyor.
    bu saatten verseler de ne kadar içime siner bilmiyorum. bir şeyden gonulden gelmesi yoksa kimseye faydasi olmaz.hastalığımınn sebebi iga nefropatisi tamamen şanssızlık yani. bir de aileden şanssızım. buna da şükür demekten başka yapacak bir şeyim yok. şehir belirt diyenler olmuş bursa'da yaşıyorum. trollsun diyenlere de diyecek sözüm yok.
  • hayıflanması kesinlikle yanlış değildir. seni dünyaya getirip kaçıp gitmek yok. sokaktan geçen adamdan istememiş adam. ki istemesi bile abes. istemeden vermeleri gerekirdi.

    kimse kimsenin yedek parça dükkanı değil demiş biri. bunlar kimse mi? anne baba bunlar. ama maalesef lafta kalmışlar. anne baba olsalardı bu çocuk bu başlığı açmazdı. abla için bir şey demiyorum.

    mesela benim başıma şu olay gelse annem herkesi yıkarak gerekirse ikisini vereyim bile der. siz hiç anne baba sevgisi hissetmediniz mi arkadaş ben mi istisnayım nedir bu?
  • babam bizden findik fistik sakliyordu. kardesimle senelerce bu ve buna benzer olayları unutamadik. ebeveyn olmanin ehliyeti olmali.

    edit medit;
    belki nefes borusuna kacmasin diye sakliyordur mesajları geldi. yiyecek saklama olayını ben universiteye gidene kadar yaptı :) çilek muz gibi pahalı yiyecekleri sakliyordu yahu daha detaya girip utanmak istemiyorum:)
  • entry'i baştan sona okumakla birlikte;
    ya cool story bro tadında yazdırmış ki öyle bir izlenim doğmuyor da değil,
    ya suser hain evlat ökkeş tadında biri ki geçmiş entrylerine bakınca öyle bir ihtimal beliriyor,
    ya hallederiz kadirtadında biri o yüzden de ailesi bile güvenememiş, altında başka bir şeyler arıyor,
    ya da ne bileyim anlattıkları gerçekten de gerçek olabilir bilemedim.
    (bkz: selametle)
  • öncelikle geçmiş olsun.
    benzer durum yaşayan bir arkadaşım var. annesi gözünü kırpmadan böbreğini verdi. sonra nasıl oldu bilmiyorum, vücut uyumlu böbreği reddetti. ablası da uyumlu ama böbreğini vermek istemiyor. çok zor bir durum. nakil için sıraya girdi. ablasına karşı karmaşık duygular içinde. ama abladan da kendisinden de fazla üzülen tek kişi var. o da ikisine de kıyamayan kocaman yürekli anne.

    organ nakli ınsanların yeterli önem vermediği bir durum. kalp nakli için beklerken vefat eden tuğrayı ( https://eksisozluk.com/…alp-nakli-bekliyor--5298501) unutmadım. aynı hastanede yine kalp nakli beklerken vefat eden ve organlarıyla 5 kişiye hayat veren 9 yaşındaki nisayı da. annesinin yeni kalbe kavuşsun diye almanyaya götürdüğü ve orada nakil olup hayata dönen kartal bebeği de.

    yaşamayan bilmez. allah yardımcın olsun. en kısa zamanda iyi haberlerini okumak dileğiyle.
  • çocuklar küçükken saf masum ve temizler.
    yetişkin olup anasını babasını döven/söven,türlü acılar çektiren-evlerden ırak-evlatımsılar da var.
    arkadaşımızın ailesiyle ilişkileri ne durumda bilmiyorum ama evladından böbreğini esirgemek fikri çok acı.
  • açık ve net söylüyorum o eve bir daha uğramam.
    eğer ben böyle bir şey yaparsam, eve uğrayan çocuğumu da evlatlıktan redderim.

    tanım: evlat, aile sevgisi tatmayan bir aile içeren entry.

    edit: hala çocuğa suç bulan var. nasıl bir yaşam sevinciniz var amk, çocuğunuzdan daha çok seviyorsunuz.
    ben bunları tanıyorum. 5 dakikalık keyif uğruna bu duruma düşenler. umarım o çocuk bir şekilde kurtulur sizden. yaşlılığınızda altınıza sıçarsınız, temizleyeniniz olmaz.
  • bu ülkede/coğrafyada aile kavramı gereksiz mastürbasyon malzemesidir benim nezdimde.

    sorsan herkes evladı için ölür, anadır babadır, kardeştir şudur budur.

    iş ciddiye bindiğinde ise çoğu zaman o edilen büyük laflar yalnızca lafta kalır.

    çocuk doğururlar, geleceğine 1 kuruş yatırım yapmazlar. çocuklarının başına kötü olaylar gelir, o merminin önüne atlayacağını söyleyen adam doğru düzgün bir avukata gitmekten aciz olur, normal vatandaşlık görevlerini dahi yerine getirmez.

    insan yalnız bir varlıktır. kan bağı hiçbir anlam ifade etmez. bağlar yaşanılanlar etrafında kurulur. 1 ay önce tanıştığınız adam sizin için böbreğini verir, 1 ömür ben senin anan babanım diye kafa siken boş insanların canı tatlı gelir.

    bu hayatta hiçbir şeye büyük anlamlar yüklemeyin.
  • anne babanın evladına yüz çevirmesini anlayamıyorum. üstelik söz konusu şey bir hayat... evladının hayatı... demek ki tüm anne babalar aynı yoğunlukla bağlı değil çocuğuna...
    onlara daha fazla muhtaç olmadan sağlığınıza kavuşmanız dileğiyle...