şükela:  tümü | bugün
  • ne yazık ki 1 ay önce böbrek yetmezliğim olduğunu ve yakında diyalize girmezsem ya da nakil olmazsam öleceğimi nefroloji profesörü nün yaptığı testler sonucunda öğrenmiş bulunmaktayım. insan baştan şok oluyor tabi taş gibisin her gün spor yapıyorsun. bı kan değerinde böbreklerin bitmek üzere kardeş diyorlar.büyük şok. bundan sonra hiçbir şey eskisi gibi olmayacak tabi.

    ağlayarak önce ablamı aradım ve sonunda bana böbreğini verir misin diye sormak zorunda kaldım can tatlı olunca. oda veririm demek zorunda kaldı ama anneme sonradan pat diye konuya girdi normalde ablasını aramaz diye serzenişte bulunmuş.

    ailem sağlık durumuma çok üzüldü tabi. yıllardır ağlamayan ben hepsine sarılarak ağladım, ben bile kendime şaşırdım. ama artık hiçbir şey eskisi değildi ki zaten. ben eski ben değildim.

    ailemle artık hep konu dönüp dolaşıp nakile geldiğinde kadavraya yazil insanlara çabuk çıkıyor tepkisini alıyordum. anne babada doku uyumu böbrek nakli açısından çok önemli diye söylediğimde aldığım tepki kolay mı yarım insan olacağız oğlum, bizimde belimiz suramiz buramiz ağrıyor şeklinde oluyor. anlamdan zaten hiçbir destek alamıyorum.soyledikleri tek şey ilaçlar işe yarar duzelirsin oluyor. oysa bir böbrek hastasının alacağı en güzel şey moral olmalı. hepsinden önce aile olmak bu değil mi zor zamanlarda çocuklarinin yanında olmak olmaliyken bu bencilliği anlamiyorum.cocugun orda ölüyor sen kendi derdindesin. kaldı ki tek böbrekle herkes hayatını sıkıntısız devam ettirebiliyorken insanı en çok yaralayan anne babadan destek görememek insanı mahvediyor. üstelik yaşlı insanlar değiller. benim evladım istesin ben beynimi veririm. ne için yaşıyoruz ki çocuklarimiz için değil mi ? lanet olsun diyor insan bu kadar mı sevilmiyorum diye hayiflaniyorum sürekli. siz vicdansizsiniz, sevgisizsiniz deyip çıktım evden. maalesef durumlar böyle buraya yazıp rahatlamak istedim arkadaşlar. allah kimseyi sağlıksız bırakmasın, buda benim kaderim ne yapayım.

    son olarak lütfen organ bağışçısı olun arkadaşlar . kimse başına gelmeden önemsemiyor. ülkemizde organ bağışı çok düşük olduğu için her gün birileri aramızdan ayriliyor ne yazik ki yaşatmak elimizdeyken. bu dünyadan göçüp gidince birilerine hayat olmak kadar güzel bir şey yok.

    edit: beni eleştirenler olmuş anne babasına isyan ediyor, organ bu vermek zorunda değiller diye. o arkadaşlara bı gün çocuk sahibi olunca bu yazıyı tekrar hatırlamalarını diliyorum.

    edit 2: arkadaşlar çok fazla destek mesajı aldım. teşekkür ediyorum bu kadarini beklemiyordum. hatta böbrek bağışlamak isteyenler bile oldu, bir yabancı bile bunu yaparken öz anne babadan olumsuz cevap almak insanı utandırıyor.
    bu saatten verseler de ne kadar içime siner bilmiyorum. bir şeyden gonulden gelmesi yoksa kimseye faydasi olmaz.hastalığımınn sebebi iga nefropatisi tamamen şanssızlık yani. bir de aileden şanssızım. buna da şükür demekten başka yapacak bir şeyim yok. şehir belirt diyenler olmuş bursa'da yaşıyorum. trollsun diyenlere de diyecek sözüm yok.
  • öncelikle geçmiş olsun lakin kimse kimsenin yedek parçası değil. insanlar bedenleri üzerinde söz sahibidir neticede, çocuğunuz değil miyim aile değil miyiz diye ağlamak mantıksız. ancak tez zamanda şifa bulmanızı tekrardan temenni ediyorum.
  • hayırsız ebeveyn.
  • çok geçmiş olsun.

    ailenden böbreklerini vermelerini gibi bir beklentiye düştüğüne göre sana hayat boyu aşırı güven vermişler anladığım kadarıyla. yoksa ben ve bir çok insan ailelerinden günahlarını istese vermeyeceklerini bilir.
    bırak böbrek vermeyi adamlar günahlarını vermezler.

    allah tez zamanda şifa versin.
  • başlığa bakılırsa pek de şaşırmadığım olay. gelip annesine babasına, binlerce insanın okuduğu platformda isyan eden bir çocuk yetiştiren aileden beklenebilecek olay. yine de geçmiş olsun.
    edit: yeter la yazıp durmayıp. bir taraf oğlunu ölüme sürüklüyor diğer taraf benim anam babam bacım böyle diye burda dert yanıyor. bize ne zaten. napayım anasına mı sövelim?
  • kızım karaciğer nakilli.

    eşimin de benim de karaciğerimiz uyuyordu, birbirimizle "ben vereceğim" diye kavga etmişliğimiz var.

    evlat başka bir şey. büyük konuşmayayım ama "can" lazım olsa "canımı veririm" gibime geliyor.

    ama bu olayların içine girince nelerini görüyorsunuz, şaşar kalırsınız. 5 aylık bebeğine ailesinin baskısıyla "amaaan daha yeni doğdu, ölse ne olacak? yenisini yaparsnız" diye karaciğerinden parça vermek istemeyen baba gördüm ben.

    allah şifa versin, umarım kimseden medet ummadan kadavra listesinden bir organ denk gelir, iyileşirsiniz.
  • üzücü durumdur, öncelikle çok geçmiş olsun. baba olmadığım için bilmiyorum. şimdiden peşin konuşmak ne kadar doğru onu da bilmiyorum ama ne olursa olsun evladıma böbreğimi verirdim diye düşünüyorum.
  • geçmiş olsun. ne diyeceğimi bilemedim. evlat söz konusu olunca insan canını bile verir deriz hep. ama her ailenin dinamikleri, evlat ile, kardeş ile ilişkileri farklı. annemi düşünüyorum verir mi, sanmıyorum. babam sağ olsa eminim verirdi. ama belli bir yaşa gelmiş insanlar için bu hayati risk demek, oraya yatarken kalkamayacağı ihtimalini de düşünmesi gerekir insanın.

    oldukça zor bir durum. umarım başka bir hal yolu bulunur.
  • öncelikle acil şifalar dilerim size. diğer yandan anne baba da olsa kimse kimseye bir organını vermek durumunda değildir. bu şekilde hayıflanmanız bence yanlış... mesela böyle bir şey benden istenseydi kim olursa olsun hiç bir organımı vermezdim, ancak öldükten sonra organ bağışçısı olmayı düşünebilirim. sonuçta herkesin kendisine ait bir hayatı var ve size organını vermiyor diye kimseyi suçlamaya da hakkınız yok.
  • çok zor bir durum gerçekten. karaciğer yada kemik iliği gibi bir organ/doku bağışı yapmak istemeseler bana da çok anormal gelirdi ama böbrek için aynısını söyleyemiyorum. önemli ve zor bir karar.

    allah yardımcın olsun. kby hastalarını fakülte yıllarımdan hatırlarım, zorlu bir süreç. umarım uygun organ bulunur ve sağlığına kavuşursun.