şükela:  tümü | bugün soru sor
  • bir yazı başlığıydı sanırım, kitaplığımı düzene koyarken, atmaya karar verdiğim dergilerden birinde gördüm. o kadar haklı geldi ki. hayatın sıkıcılığı, yaşadığımız depresyonlar, bunalımlar, ayrılıklar, hüzünler, iç sıkıntıları.. anneye anlatsan, anne üzülür çünkü. dayanamaz. karnının ağrıdığını söylediğinde gece uyanıp yanına gelen, kapıdan yüzünü görüp ağrı çekip çekmediğini anlamaya çalışan anne, platonik aşık olduğunuzu öğrense kötü olur mesela. yüreciği kaldırmaz.
    bazı acıları ise anlayamaz nedense. anlayamazmış gibi göründüğü acılar da vardır o anne-çocuk dengesini korumak uğruna. bu yüzden saklı kalır bazı acılar.
    -anne, denir bazen.
    -he annesinin gülü, der. biter her şey.
    nasıl denir ki, anne ben olmayacak bir işe giriştim diye. ya da anne ben bi bok yedim, cezasını çekiyorum, nasıl denir.
    denmez.
    anneye gülümsenir arada.
    şöyle bir bakar anne, "ne o, hasta mısın" der. "başım ağrıyo biraz" denir. "yat uyu biraz" der anne. süt getirir, içirir. odaya gidip kapı kapanınca ağlanır belki. ama anneye duyurulmaz hıçkırıklar.
    annenin sandığı kadar mutlu olamaz kimse. anneye biraz rol yapılır.
  • anne pollyanna olmaya en yakın varlıktır. bir gün durup da "anne ömrüm bu bok gibi enrji bulutu içinde geçti" demeye kalkıldığında, ki halt edilmiştir, "ama şöyle şöyle güzel günlerimiz oldu" diyerek tek tek güzel anıları ortaya dökecek olandır. hiç olmazsa "herkesin bi derdi var, bizimki de bu." diyip reçeteyi kesendir. oysa bunu kendi mutlu olduğu için değil, evlat denen varlığın "huzursuz olduğu enerji bulutu"nu dağıtmak adına yapmaktadır. işin enteresan yanı tüm bu "güzel anılar" bütününü ortaya saçıp dökerken, söylediklerine inanmaktadır da.
  • anne olana dek (bazen de istisnai durumlarda babalar için de geçerli olabilir) ve hayatını "tamamen, kayıtsız şartsız, küsmecesiz darılmacasız, aldatmacasız, karşılık beklemeksizin" birine adamaya başlayana dek kullandığımız hayatlarımızın vazgeçilmez repliklerinden biri. üstelik de herzaman sesli değil, çoğu zaman içimizden söyleriz belki bunu, bazen taa annenin gözlerinin içine baka baka..

    annemle en son iki gün öncesinde yaptığım bu mutluluk/mutsuzluk konuşması üzerine karar verdim ki onun mutluluk anlayışı ve benimki arasında değil bir kuşak, baştan sona öylesine fark var ki. beni özendirdi onun mutluluk anlayışı fazlasıyla, kendi halime üzüldüm içten içe. ona göre mutlu olmamı gerektirecek her şey parmaklarımın ucunda, bana göre mutluluk dediğin şey tesadüfen karşıma çıkacak yüzlerce yoldan yalnızca bir kaçının sonunda. orlara varabilirsem bir gün eğer, bakıcam ve görücem ki annem beni bekler o yolların ucunda. beni yine o mutlu imajınla ağlattın anne, mutsuzluğumu biraz olsun hissettirdiysem sana, yine kızıcam kendime seni mutlu edemedim diye.

    ısrarla "ıssız adam" filmindeki alper'in repliği takılıyor aklıma: zor be anne çok zor
  • kuruyan çiçeklerime gözüm her takıldığında onayladığım yargı. oysa benim ona aldığım çiçekler hiç ölmez. belki de küresel ısınma yüzünden böyleyiz, evet...
  • annemle her konuşmamızda içimden geçen cümle.
    onların zannettiği kadar rahat değiliz, onların anlayamayacağı sorunlarımız var. onları üzmemek için bir sürü şeyi anlatamıyoruz.

    "beni merak etme" lafını o kadar çok kullanıyorum ki: üşütsem öksürmeden konuşmaya çalışıyorum, hastalansam iyileşince gidiyorum yanına. sinirden delirsem herşey geçtikten sonra hafiften anlatıyorum. o da alıştı artık, doğru mudur beni rahatlatmak içindir mi bilmem, "merak etmiyorum yavrum seni, iyi ol" deyip duruyor. bir gün gelip de "anlat" demesinden korkuyorum.
  • benim annem ev hanımı, yani dışarda çalışmıyor. dışarı ile en büyük işi market alışverişi. yanlış anlaşılmasın. işi basitdir demek istemiyorum. 5 kişilik bir ailenin yıllaar boyunca bir gün bile ara vermeksizin önünü arkasını toplamak, onlardan önce her sabah kalkmak, bütün gün ev içinde ve dışarda koşuşturmak ve evi ayakta tutmak her faninin harcı değildir. ama anladınız işte, şu insanoğlunu en fazla yiyip bitiren evin dışında olup bitendir. yani iş, güç hayat gaylesi zart zurt... ama ev hanımı anneler bunları bilmez. yoktur öyle bişey onlar için... dolayısı ile olaylara bizim gibi bakmazlar.. basit bir flow chart ile olaya bakarlar:

    sağlığın yerinde mi? evet
    işin gücün var mı? para kazanıyor musun? evet
    sonuç: iyisin sen o zaman allaha şükür...

    - nasılsın oğlum?
    - (bok gibiyim anne, bu hayat çarkları arasında şaşırdım kaldım, yetiştirmem gereken bi sürü iş var ama ben de yetiştirecek ne azim kaldı ne istek... sürükleniyorum dibe gidiyorum gibi) iyi değilim anne aslında!
    - niye? hasta mısın yoksa?
    - yok değil de iş güç anne yaa... daraldım da
    - daralacak ne var yavrum. allaha şükür sağlığın yerinde.. bak işin var gücün var.. tabi ki çalışacaksın gençsin.. gençken çalışacanki...
    - e tabi anne öyle de işte
    - yok yok.. yüksünme öyle.. gül gibi işin var.
    - evet anne haklısın
    - hah.. şöyle.. allaha şükür de... iyisin sen..
  • ben..ben annemin sandığı kadar mutlu değilim. bazen daha mutluyum. ama sandığı kadar mutlu değilim. mesela bazen, üstümde bir adamın kokusuyla dönerim eve. gözlerim ışıl ışıl. annem hayata yorar. oysa ben yaşamın kaynağındaki ışığı görüp de gelmişimdir. para bulmuşumdur yolda. biri beni beğenmiştir. annem hayata yorar bunları. anlatmam anneme ben.

    ben..ben annemin sandığı kadar mutlu değilim. bir maskedir yapışmış yüzüme. odamın kapısını açma anne. çünkü ben gülümsemek zorundayım. çünkü seni iyi olduğuma hep ikna etmek zorundayım. çünkü kendi üzüntüm ve arkasına gizlendiğim sahte yüzümün acısıyla uğraşmak, annemin üzülmesine ve önümüzdeki günler boyunca bana "nasılsın, iyi oldun mu" diyen endişeli sesine dayanmaktan daha kolay.

    çünkü, benim üstünden yağ gibi akıp giden günler, insanlar ve şeyler; annemde leke yapıyor. onların hepsini annemin böğrüne oturuyor. ve annem çetele tutuyor.

    kızımı üzenler = yok edilecekler listesi

    ben canımı yakanları affetmeye çalışıyorum. sevgili, dost, patron..
    annem unutmuyor.
    gözbebeğimin içine bakıyor: acaba hala etrafımdalar mı? hala beni üzebiliyorlar mı o eşşek sıpaları?

    itiraf edeyim ki üzebiliyorlar anne. ben teflon tava gibi unuttukça onların yaptıklarını, kin tutmayıp da mesafa koymayınca.. yine üzebiliyorlar beni elbette.

    yüzleri değişiyor; isimleri değişiyor; yaşananlar değişiyor ama onlar hep aynılar.

    benim gibi büyütülmemiş çocuklar hepsi. bahçede gözüme kum atanlar da onlar, benimle dalga geçenler de onlar, defterimi parçalayanlar da onlar.. şimdi de arkamdan konuşuyor; sevgilimi ayartıyor; yüzüme gülüp akla hayale sığmaz işler çeviriyorlar.

    ben..ben annemin sandığı kadar mutlu değilim.
    ama ben..ben annemin sandığından daha güçlüyüm artık.

    ve bu ikisi, birbirine öylesine bağlı ki!
    mutsuz oldukça güçlendim ben. canım yandıkça çıktı dikenlerim. oluştu kalkanlarım.

    ben maskeli bir baloyum artık annecim.
    birazcık sahtekar belki ama daha güçlü ve mutluyum.

    raad ol..