şükela:  tümü | bugün
  • 1 değil hem de 2 tane antidepresan kullanan birisi olarak 1 hafta kadar önce yaptığım eylem. birisi prozac; yaklaşık 1 yıldır kullanıyorum. diğeri ise lamictal; 8-9 aydır kullanıyorum.
    şimdi hayatımda bazı şeyler düzene girdi ve artık bu ilaçlarsız da yaşayabileceğimi kendime ispatlamak istiyorum. en kötü ihtimal yeniden başlarım ne de olsa. kendimi gözlemliyorum 1 haftadır. gün gün not alıyorum kendimdeki değişiklikleri. işte bazı değişimlerim;

    - daha gerçek hissediyorum. duygular daha gerçek. hayat daha gerçek.
    - daha yaratıcı ve daha espriliyim.
    - mutluluğu da üzüntüyü de daha gerçek hissediyorum ki bu bence en önemli değişim.
    - kısa da olsa bulunduğum an'dan kopmalar yaşayabiliyorum. toparlamak için ekstra çaba göstermem gerekiyor
    - artan uyku isteği
    - düşünceler hızlandı, fikirler uçuşuyor
    - daha coşkulu ve insancıl hissediyorum
    - bazen konsantrasyon zorluğu yaşıyorum
    - iştahım arttı
    - cinsel isteğim arttı fakat maalesef tetik daha erken düşüyor :)
    - inanılmaz sigara istiyor bedenim (yaklaşık 8-9 ay önce bırakmıştım ama 2-3 aydır artık canım çekmiyordu)

    değişimleri güncellemeye devam edeceğim.

    12.gün editi : tahmin ettiğimden çok daha iyi gidiyor. şu ana kadar pişman olmadım. en büyük eksi unutkanlık. herşeyi unutabiliyorum ki bu alışık olmadığım bir durum. adama ismini sorup 1 dk sonra tekrar sorabiliyorum vb. uykuya dalmakta zorluk yaşıyorum ama çok da fazla değil. beyin uyuşması ve konsantrasyon zorluğu var biraz ama o da şu ana kadar başedemeyeceğim seviyede değil.
    he birde, evet erken boşalıyorum. dün kronometre tuttum tam 4 dk. bu da biraz çaba ile çok rahat referans seviyelerine çekilebilir. e biraz da antrenman lazım:)

    şimdi gelelim artılara.
    bir defa kendim gibiyim. renklerim geri geliyor. karakalem çalışmasından renkli boyaya geçmiş gibiyim. cinsel arzum arttı. dokunmak dahil herşey daha gerçekçi ve zevkli. bu amına kodumun antidepresanları hisleri azaltıyor. o da mantıklı tabi. sen kötü hissediyorsun zaten hisleri azaltınca da iyi hissetmesen bile kötü duygular azalıyor en azından ki bu da yaşaman için yeterli oluyor. neyse, devam edelim.
    daha espiriliyim. coşkulu anlarım daha fazla ve gerçekçi.

    bu notlardan sonra şunu da belirtmeliyim. gün içerisinde iniş çıkışlar yaşıyorum. mala bağladığım kısa zamanlar da oluyor. fakat dediğim gibi genel itibarı ile tahminimden iyi gidiyorum. bir de ilaçları bırakmış olmanın verdiği psikolojik güç de var. yani inanmanın gücü.
    yine de içten içe korkular yaşadığımı da belirtmeliyim. kendimi intihara kadar götürebilecek bir korku filminin içerisinde bulmam çok da düşük bir ihtimal değil biliyorum. ama en azından inanıyorum ve deniyorum..
    selamatle..
    3.hafta editi:bu gece ilaç kullandığım süre boyunca hiç yapmadığım-yapamadığım birşey yaptım. ağladım. hemde yarım saat. ne kadar da özlemişim. çocuk, hatta bebek gibi ağladım. hislerim gün gibi açıktı. ağlıyordum işte. ruhumun özü çıktı tekrar dışarıya. bi ara korktum bir buhran geçireceğim diye. ama birşey olmadı. iyiyim işte. yatağımda yatıyorum usulca. bir de; ağlarken gerçek yanlızlık ve korkuyu hissettim. bunlar kötü gibi görünse de aslında gerçek olması nedeni ile deneyimlemesi güzel hislerdi benim için.
    bu ara sağlam bir viraj alıyorum. ya döneceğim, yada savrulup gideceğim..
  • bana hiç bir zararı olmayan olay. sinir kontrolü için alıyordum. baktım sürekli uykumu getiriyor. okul, dershane malum etkiliyor ister istemez. başlarım sinirine dedim ve bıraktım aniden. şaşılır derece sakindim. hala öyleyim.
  • muhtemelen insanın ağzına sıçan eylemdir. yusuf yusuf modunda olduğumdan yapamadığım eylem aynı zamanda. az kaldı ha gayret!
  • kesinlikle yapılmaması gereken eylem. hele hele moralinizin boktan olduğu bi anda fatal error verebilirsiniz mazallah. o bastırdığınız bütün duygular; acı, korku, endişe, mutluluk, sevinç hepsi patlar suratınızda. dağılırsınız. sonra öyle bi hale gelirsiniz ki, raporla yazdırdığınız 20 kutu ilaçla bakışırsınız, hepsini bi anda yutmak için.

    intihara meyleder bi anlık boşvermişlikle. zaten ilacın kendisine alışma süresi de böyledir. bi anda bırakırsanız o tecrübe ettiğiniz dönemin 5 katı zorunu yaşarsınız. hayır yaptım bu gerizekalılığı oradan biliyorum. ailemi korkuttum, kendim de yapabileceklerimden korktum. o yüzden, ben yaptım siz yapmayın a dostlar. yavaş yavaş bırakın. sakin sakin...
  • depresyonun daha şiddetli tekrar etmesi kuvvetle muhtemel olan durumdur.
  • dönem dönem bu eylemi yapan bir aile ferdinin evladını düşman gibi görmesine neden olan riskli harekettir. ne kadar dozunu azaltarak bırakması konusunda uyarılsa da, zaten fevri bir insan olan hasta aklına estiği an antidepresanı bırakıverir ve izleyen iki hafta boyunca evi paylaşan evlat kendine saklanacak delik arar. ayrıca ağır sözlere neden olmak gibi bir yan etkisi de vardır.
  • bu eylemin çok zararlı olduğu söylenirdi sürekli hem doktorum hem çevrem tarafından. ilk önce tek antidepresanla başladım sonra ikiye çıktı. ve bir gün farkettim ki ben git gide bağımlı oluyorum. tabii farkettim dediğim bir gün de başlamamın 2. senesindeydi. aynı gün ikisini de bıraktım ve bir daha 1 buçuk yıl boyunca hiç içmedim. ben bir zararını görmesem de daha sonra ortaya çıkan mide rahatsızlığımda bunun da etkisi olduğunu söyleyen yeni doktorum tekrar bir antidepresan verdi bana. onu da 1 ay kadar kullanıp bir günde karar verip bıraktım. çünkü ben bu ilaçlarla yaşamak istemiyordum. onlarla kafam rahatlayacağına rahatlamasın daha iyi dedim kendi kendime. özellikle 2 sene kullandığım dönemdeki ilaçlarımı bir gün almasam duvarlar üstüme üstüme geliyormuş hissini yaşamaya başlamıştım çünkü. böyle rahatlama mı olur?

    bırakmanın zararı var mıdır yok mudur bilemem ama ben kendime inandığım için çok rahat bıraktım. bırakın ellerimin titremesini, ilaçlar bir daha aklıma bile gelmedi. ben zararı olsa da bunu faydaya çevirdiğime inanıyorum. çünkü bu ilaçlara başlayayım 1 seneye iyileşirim diye bir şey yok. bir başlıyorsun, çok iyi gidiyor, kahkahalar rahat uykular insanı cezbediyor, daha sonra o ilaç yetmemeye başlıyor, başa sarıyorsun bir tane daha ekleniyor, yine çok rahat günler sonrasında onunla da aynı kısır döngü devam ediyor.
  • bundan iki yıl önce lamictal cymbalta ve modiodal kullanırken bir anda bırakmak suretiyle ilk haftasında intihar etme eylemine giriştiğim olay. giriş, gelişme ve sonuç için (bkz: #29633425)

    böyle beyin amcıklamasına girersiniz direk. ilaçların etkisiyle temizlenmeye başlayan ya da beyin.dll tarafından gereksizler klasörüne atılmış ne kadar dosya varsa önünüze taşır. olm ne kadar kötü şey varsa benim başıma gelmiş lan, nerde yarak kürek insan var hepsi hayatıma girmiş, sikicem oynamıyorum ben dedirtir. gerçi bana konulan tanı bipolar bozukluktu. şizofreni ya da ileri depresyon tanılarında da aynı etkiyi verir mi bilemeyeceğim.

    ilaç içmeden iyileşmek isteniyorsa psikoterapi ve yapabiliyorsanız telkin işe yarayacaktır. ilaçları nasıl doktor kontrolüyle almaya başladıysanız, aynı şekilde doktor kontrolüyle bırakmalısınız. kötü sonuçlar doğurur.

    (bkz: ben yaşadım oradan biliyorum)
  • çok yanlış olduğunu düşündüğüm hareket