şükela:  tümü | bugün
  • eski apartmanlarda, (hele aksam apartmana girilmisse) insanı ilk basta tedirgin eden, katları cıktıkca artan (tabi bazen azalır da), ince mekanik bir sestir.

    insan neler dusunmez ki o sesi duyunca; apartmanın yaslı hayaletinin en alt katta sallanan sandalyesinde sallandıgını dusunur. ya da boyunlarından buyuk demir bir tekerlege baglı mahallenin kayıp cocuklarının o tekerlegi dondurdugunu ?

    katlar cıkıldıkca ses artar bazen, bilinmezlige dogru ilerler insan, gerilim yukselir, apartman otomatı soner, telasla yakarsınız ve o sesin elektrik sayacından geldigini gorunce biraz olsun rahatlarsınız. daha rahat ve hızlı bir sekilde cıkarsınız merdivenleri ama arada bir de olsa tedirgin tedirgin doner arkanıza bakarsınız...
  • çoğunlukla sinir bozan seslerdir. adam sanki özel evinde ya da apartmanda tek başına yaşıyor gibi davranıyor. kat arasına çıkıp mahallenin delisi kıvamında bağırmanın açıklanır tarafı yok. saat fark etmiyor. diğer dairelerde yaşayan insanlar uyudu mu, uyandı mı, hasta mı, yorgun mu... hiçbiri umrunda değil. çıkıp, başkasıyla boş beleş muhabbetini anırır gibi bağırarak, herkesin duyacağı şekilde yapıyor. görgüsüzlük tahammül edilir şey değil. bir gün dayanamayıp kapıya çıkıp "yallah mağaraya" diye bağırmaktan korkuyorum. sonra apartman sakini olacak allahın öküzü.