şükela:  tümü | bugün
  • bir ömürlük açıklama kotasını doldurmakla başlayan sorunsal, çağın bunalımı, handikap.

    işbu entry'de "ben çok akıllıyım ya, o yüzden çok yalnızım ühüü" serzenişine girilmeyecek. konu da o değil.

    bir tek benim başıma mı geliyor bilmiyorum ama topluca buluşmalarda birisini nerede olduğunu öğrenmek için ararsınız "yoldayım" der. işte ben öylelerine " nerede peki?" deme konusundaki tahammülümü kaybettim. "hmm ışınlanamadın daha demek? ne kadar alır peki tahmini?" demeye başladım. direk sinirleniyorum.. beyoğlu'nda cami önünde oturmuş, etraftaki kalabalığı izleyen çektiğim yaşlı amcanın fotoğrafını yüklediğimde altına "deden mi?" yazan o lise arkadaşıma " evet hobimdir dedemin önüne mendil koyar fotoğraflarım, sokak çocuğu mafyası bitti, ben dede akımı başlattım" demek istiyorum.

    ve şu anda aklıma gelmeyen binlerce örnek var. "kızım aptal mısın, neden bir şeyler yapmıyorsun?" demekten yoruldum. "hayır aslında şunu demek istemiştim.." dememek için artık konuşmamayı bile tercih edebilirim.

    ya kibirli olursunuz, "ya anan seni paris'te mi doğurdu?" yahu ne alakası var? insanlar düşünmeyi unutur oldular. ki dediğim gibi bunun zekayla uzaktan yakından alakası yok. düşünce tembelliği. sizin yerinize düşünen o kadar çok mekanik şey var ki.. ve artık zekanın da devri kapanıyor bu yüzden. erkeklerde para, kadınlarda güzellik, güzel olmayanı da mekanik hallediyor gerçi.

    kör memnun, sağır keyifli.. bana da neyse.
  • aptalliktir.
  • en büyük sorunum sanırım.
    direkt eliyorum aptal insanları, günlük yaşantının getirdiği mecburiyetler haricinde de asla muhatap olmuyorum.

    sıkılmadan konuşabileceğim kadar kafası çalışan birine rastlayamamak kötü bir şey.
    düşünsene, robotlarla dolu dünyada yaşıyormuşsun gibi, anlatıyorsun ama gaayk guuyk cırrt gibi şeyler geliyor karşılık olarak.
    yalnız çok gülüyorum hahahaha.