şükela:  tümü | bugün
  • çocukluğumuzun favori işi. özellikle modelli arabaların camına yapışıp “kaç yaptığını” görmeye çalışmak ile geçen çocukluğumu keşke geri verseler.

    edit:maziye gidince çok heyecanlandım, yazarken 1-2 harf eklemişim. arababa kovalasın sizi. teşekkürler moderasyon. merhaba çaylaklık.
  • çocukken bakardık hep 180 ile biterdi.. 200 falan görünce oha olurduk
  • yeni neslin bunu anlayabileceğinden emin değilim.

    ama bizim çocukluğumuzda sokaklarda çok fazla farklı araba yoktu. olanlar ise kuş serisi ve reno 12 idi genelde ve her nasılsa, mahalleye yeni ve farklı bir araba geldiğinde, mahalle çocukları olarak ilk işimiz, sürücü kapı camına yapışarak arabanın ön konsolunu ve özellikle de hız göstergesini incelemek oluyordu.

    bir opel kadett, bir vw golf, ve hatta bir ford taunus görüp ön konsolunu incelemiş olmak benim çocukluğumda ayrıcalık sebebiydi.
  • "kaç yaptığını" görmeye çalışırken fiat tempra'ya denk gelip göt olunan eylem.

    hatta gösterge test modu açılıp 688 rakamı çıkarılır (üç haneli hız göstergesinin son iki karakteri 8; ilk karakteri ise yalnızca 1 ve 2 yazılma ihtimali olduğundan tersten bir 6'dır) ve "ooooouuuuuu 688 basıyo nasıl abiiiiiiiiiiiii yaaaaaa" nidalarıyla kandırılan çocuklar da olmuştur.
  • buram buram çocukluğum kokmuş buralar.
  • 80'li yılların başlarında doğan çocukların 3-5 arkadaş birlikte bakıp, üzerine 2 saat muhabbet ettikleri aktivite.. 220km. hızı görünce f1 arabası muamelesi yapan biz..
  • (bkz: özensiz başlık)
    sourlines iyi çaylaklıklar diler.
  • çocukken sıklıkla yaptığım eylem. o göstergelerde 220 görülmesi ve o çocuksu heyecanı unutamayacağım. doksanlarda arabaların malum kalitesi, ve paranın alım gücüne bağlı olarak bazı arabalarda ancak görebilirdiniz 220'yi. ben o zamanlar eski bir alfo romeo'da görmüştüm hafızam beni yanıltmıyorsa.
    (bkz: liberal değildik ama mutlutyduk)