şükela:  tümü | bugün
  • ınstagram'da bizim büyük çaresizliğimiz'den bir cümleye denk geldim. diyor ki en büyük ahlaksızlık bir aşkı yaşamamak falan filan.. tamam güzel duygu iyi hoş da diyelim en büyük aşkından bir şekilde ayrılman gerekti buna ahlaksızlık diyebilir misin?ben buna akılsızlık demekte bile zorlanıyorum. verdiğim ilk örnek elbette bir edebi yapıt elbette bir kurgu o yüzden görmezden gelmek zor değil . ama şu herkesin birbirine söylediği 'sensiz ölürüm' lü 'sensiz yaşayamam'lı büyük büyük sözler.. gerçekten hayatı ve duyguları bu kadar yoğun yaşamak mümkün mü bu beni düşündürüyor. mümkün olmadığına ikna olduğum için de yapmacık geliyor. bence çok nadir olarak görülen büyük bir duygu yoğunluğu olabilir bunu bazı insan yakalıyor olabilir ama büyük çoğunluğun çabası bence bunu yakaladığına hem kendini hem başkalarını ikna etmeye çalışmaktan ibaret. bu da en başa abartmaya getiriyor bizi. bunun pek çok duygu için geçerli olduğu kanısındayım öfke de dahil.