şükela:  tümü | bugün
  • aklıma takılan duygu. bu adamlarda allah inancı yok ki şehitlik için savaşsınlar, millet tarih şuuru yok ki fetih için savaşsınlar. çoğu "ülke sınırlarını" bile saçma buluyor. o halde neden tarihte en gaddar ve zalim ordular bunlardan çıkmış?
  • islamsızlıktır. müslüman olsaydılar asla böyle bir hislere kapılmazlardı. çok kolay olurdu neden bulmak.

    ben siyaseten bireyci bir egoistim. benim uğruna öleceğim bir dinim, bir peygamberim, bir kutsalım yok. tüm örgüt bana hizmet edecekse eğer onlarla birlikte savaşırım. yani varsa yoksa benim çıkarlarım.

    yok yanlış düşünüyorsun dersen söyle bakalım: kimin için öleyim? toplum kendi çıkarı için ölmemi ister, millet kendi çıkarı için ölmemi ister, din bana onun için ölürsem diğer dünyada sonsuz şarap ve seks vaadeder.

    bir başkası için ölmeyi ve öldürmeyi gerekçelendiremiyorum.

    not: fikren ateist değilim ama bir çok konuda siyaseten ateizmin doğru olduğunu düşünüyorum.
  • sahip olduğu değerleri kaybetmemek için mücadele etmeyi dine bağlayan malların söylemi. ruslar, ikinci dünya savaşı'nda "hadi hep beraber savaşalım ölenler cennete gider, şehit olur, kalanlarla yaşamaya devam ederiz" diye mi savaşa girdi yoksa almanlar karılarının kızlarının üzerinden geçmesin diye mi savaştılar bi düşün bakalım. aynı şeyi senin -aynı zaman da benim- ataların da binlerce yıldır yapıyor zaten. şehadet bir sonuç olabilir ama sırf cennette yeni tomurcuklanmış meme emmek ya da huri sikmek için savaşanlardan daha şerefli oldukları kesindir bu değerleri için savaşanlar. lan hayvanlar bile savaşıyor, kimi zaman yemek için kimi zaman hayatta kalmak için... şehit de olmayacaklar. şehit olmayacaklar diye yok olmayı göze alamaz bi insan, hayvan kısaca her şey. dininizi falan kaybetmeyin siz. yoksa fena sikerler sizi.
  • ideolojilerinden gelen yakıp yıkma duygusu.

    (bkz: anarşizm)
  • (bkz: lacan)
    (bkz: imgesel)
  • anasini bacisini, colugunu cocugunu muslumanlara gang rape malzemesi etmeme, pazarlarda seks kolesi olarak alinip satilmasini onleme istegi gibi duygular.
  • eveet. bu başlığı açan dallamanın yazdıkları yıllar boyu kalacak. bunun gibi olmayan ve çaylak listesinde kalanların yazdıkları hooop 24 saat sonra silinecek...
    vay anasını sayın seyirciler....
  • cevabı basit bir örnekle vereyim: die falscher isimli filmde dönemin nazi almanyası sahte para basabilmek için yahudi kalpazanları, grafikerleri vs. toplama kamplarından çıkarıp nispeten daha iyi koşullarda bir yere koyar. bizim yahudi kalpazanlarımız sahte ingiliz sterlini basmayı başarırlar. bunun üzerine nazi almanyası hedefi büyütür ve sahte dolar bastırmak ister. meblağ o kadar büyüktür ki savaşın kaderini değiştirebilecek potansiyele sahiptir. ama ingiliz sterlininin sahtesini üreten ekip bir türlü sahte dolar üretemez. hepsi yaptıklarının yanlış olduğunu ve parayı bassalar da sonunda öldürüleceklerini farkederler ama bir gün daha yaşamak istiyorum (yukarıdaki bir entryde yazar arkadaşlarımızdan biri bunu "siyasi egoizm" diyerek benimsemiş yani büyük olasıkla o yazar arkadaş da orada olsaydı "bir gün daha yaşayayım" kafasında olacaktı. yani buradaki yahudi mahkumların psikolojisini anlamak isterseniz yukarıda birinci elden yazmış arkadaş mahkumlara empati yapmanızı kolaylaştıracaktır.) derler ama "burger" isimli toplama kampına düşmeden önce nazistlere karşı yazılar yazmış ve karısını naziler yüzünden kaybetmiş bir yahudi grafiker para basma işini sabote eder. bir süre sonra diğer elemanlar bunu farkeder ve burger'ı sıkıştırırlar. yanlış hatırlamıyorsam burger ve grubun baş kalpazanı arasında şöyle bir diyalog gerçekleşir.
    + neden bunu yapıyorsun, sonunda ölüceksin. ölmen ne işe yarayacak?
    - belki bazı insanlar ölmediği için naziler hala güçlüdür. belki de ölmemiz gerekiyordur.

    demek istediğim şu: başlıkta "bunlar dinsiz, imansız veya zaten vatansız, ırksız ne için savaşıyorlar." sorusu şıkça sorulmuş. bunun yanıtı farkındalık ve egonun sönümlenmesidir. komünizme sempati duymak gerçekten kolaydır mesela. insanlar düzeni değiştirmek ister. ama iş mücadele vermeye geldiğinde "düzeni ben mi değiştireceğim, iyi kötü yaşayıp gideyim." derler. insanlardan bu cevabı o kadar çok aldım ki şunu farkettim; bu ben mi değiştireceğim diyen insanlar yarın çıkıp dese ki, "evet ben değiştireceğim bu düzeni", inanın çok şeyi değiştirirler.
    aslında düzenin kötü olmasının sebebi insanların bunun farkında olmaması değil insanların bireyselciliği ve bencilliği tercih etmesidir.

    sizin dinsiz, vatansız gördüğünüz insanların mücadele motivasyonu da budur. değişimi yaratacak olanların kendilerinin olduğu (evet onlar değişterecek iyi kötü yaşayıp gideyim diyenler değil.) bilirler, bunun için mücadele ederler. ayrıca bireyselcilikten kurtuldukları için kolektif bilinçleri gelişmiştir. başkalarını önemserler. başkalarının mutluluğunu da isterler.

    yani mücadele "vatan, din, ırk" gibi kalıplar olmadan daha insancıl ve mantıklı sebepler ile verilebilir. ayrıca bütün entry boyunca savaş kelimesini değil "mücadele" kelimesini kullandım. çünkü savaş silahla olur, ama mücadele sınırsızdır.

    ve mücadele hayati bir gerekliliktir.
  • savaşlara dinlerin sebep olduğunu düşünenlerin bulamayacağı duygudur. kapitalizm veya en ilkel haliyle insanoğlundaki mal, mülk, toprak sevdası dinlerden önce de vardı, tıpkı dinlerden önce savaşlar olduğu gibi.