şükela:  tümü | bugün
  • ateistlerin belki de en çok farkında oldukları realite , ölümdür. fazlası değil.

    edit: başlık başa giyilir.
  • - aa sonunda ölüyor muyduk?
  • başına sonuna "spoiler" konulması gereken iddia.
    hem zaten sen bir yazıda "yüzlerce yıl mezarda kalacaksınız" dersen yani kıyamet yüzlerce yıl kopmayacak demiş olursan zaten inancına göre kafirliğin dibine vurmuş olursun.
    adama da sorarlar: kardeş bırak gulyabani masallarını da zeki müren de bizi görecek mi onu de hele?
  • ölüm kaçınılmaz olduğuna göre, öldükten sonra neler olacağına dair düşüncelere ve hayallere dalarak kısacık ömrü boşa harcamak yerine bu süreyi sadece üretken ve yapıcı faaliyetlere odaklanarak değerlendiren algıları açık kişilerin umursamama hali.

    bekleyin börtü böcek! geliyorum.

    bekleyin karıncalar! o da geliyor.

    *
  • işin daha da kötüsü, inananların öldükten sonra yok olacaklarını kabullenememeleridir.
  • yanlis bir onermedir. olum musluman oldugum zamanlarda da arasisira aklima girerdi fakat korkardim. simdi de aklima geliyor ama korkmuyorum. sadece buruk bir huzun var icimde, yok olacagini bilmek, oldukten sonra hicbirsey hatirlamamak karanligi bile hissetmemek kotu bir duygu.

    yani oldugumuzde oldugumuzu dahi bilmeyecegiz. fisimiz cekilecek ve hersey bitecek.

    keske ben yanilsam, keske bir tanri olsa da beni cehenneme atsa omur boyu yansam en azindan varligim devam etse diye ara ara dusunurum ama malisef dostlarim maalesef benim icin bu olay milyonda bir ihtimalden bile dusuk. eger oldugumde hala kendimdeysem sakirtlerin dedigi gibi etrafimi duyabiliyor tum yasadigim hayati hatirlayabiliyor ve ben oldugumun farkindaysam uzulmek mi? sikilmak mi? tam tersi sevinc gozyaslariyla cehennemde yanmayi beklerim.
  • (bkz: don't feed the troll)

    hakkaten sıçtınız sözlüğün içine he.
  • dönüşü olmayacak şekilde ölümün ve öleceğinin farkında olan ateistler için yanlış tespit.

    net olarak, esasen öldükten sonra ateist, müslüman, isevi, musevi ya da budist, vs.vs. olarak gömülen hiçbir insan yoktur.

    peki düzeltelim hem ölü olup hem de yaşarken sahip olduğu düşünceleri, inançları, imanı bir kadavra olarak mezarına alıp götüren, hiç, ama hiçbir insan yoktur. sonunda ölürsünüz ve artık o andan itibaren benliğiniz de, anılarınız da, eğer var ise inançlarınız da ölür. ve üstünüzden yağmurlar geçip içine konulduğunuz o çukura dolar.

    dirilip yeniden yaşamak gibi bir beklentisi ve umudu olmayan insan ( ateist ) elbette öleceğinin farkındadır. sadece yığınla densizliği meşru kılmak üzere geliştirilmiş boş bir hayal dünyası ile işi yoktur.

    ve şimdiden şöyle der: "-kardeşim, alın payımıza düştüğünü söylediğiniz huri ve nuri'leri; alın altından ırmaklar akan içkilerle dolu cennetin-izi tepe tepe kullanın ve bir rahat verin, hadi naş!'
  • ölüm hakkında bildiğim tek şey en fazla bir kez gerçekleştiğidir (birisinin sözüydü ama unuttum şimdi akla gelmiyor işte öyle istediğimiz zaman) yani büyütmemek gerekiyor, yaşandı bitti saygısızca bir yerde