şükela:  tümü | bugün
  • 1990-1996 yılları arasında mükemmel günlerimin geçtiği okul. dönemimde okul müdürü fırat evin, müdür yardımcısı ismail can'dı.
    şu anda bu entry'i yazarken yaşadığım o harika günler tekrar bir film şeridi gibi aktı gözlerimden. (entel-şeker)
  • 2012-2016 yıllarında eğitim gördüğüm, bana pek çok şey katabilmiş, güzel bir öğretmen kadrosuna sahip canım okulum. 9. sınıftan aklımda pek bir şey kalmadı. lakin 10. sınıf en iyi dostluklarımı kurduğum, okuldaki en iyi zamanlarımı yaşadığım, bugünkü entelektüel kişiliğimin temellerinin atıldığı (tarih hocam tarık barak'a sevgiler, saygılar...) ve ilk defa aşık olduğum yıldır. 11. sınıf biraz bulanımlı geçmişti benim açımdan. o sene çoğunlukla içime kapanıp kitap okurdum bir köşede. ergenlik tripleri işte, peh ! lisedeki son yılım malum ygs-lys stresiyle geçmişti. ne yazım ki sınava çalışmaktan doya doya geçiremedim o yılımı. ama yine de 10. sınıfta arkadaşlık ilişkilerimi sağlam atmış olacağım ki mezun olduğum halde hala görüşür, konuşuruz bizimkilerle :)

    ayrıca şimdiki adı atışalanı lisesi değil, atışalanı anadolu lisesi'dir. okulun bir anadolu lisesi olması okulun çehresini baştan başa değiştirmişti. öyle ki benim girdiğim dönemde neredeyse haftada en az bir kere taşlı, sopalı, bıçaklı kavgaların olduğu bir düz liseyken 10. sınıftan itibaren anadolu lisesi formatına geçmesiyle berkecan ve pelinsuların cirit attığı bir yer haline dönüşmüştür. iki halini de pek sevdiğim söylenmez ama. biz 2012'de giren, öğrenim hayatının yarısını düz liseli yarısını anadolu liseli olarak tamamlamış nesil ise osmanlı'nın son zamanları ile türkiye cumhuriyeti'nin ilk zamanlarında yaşamış ülke vatandaşları gibiydik.

    bu arada bize mezuniyet töreni yapmayan okul yönetimini tüm içtenliğimle öpüyorum. okulun hocalarını ne kadar sevdiysem yönetiminden de o denli nefret ederdim. hala ederim.

    şimdi mezun oldum. üniversiteliyim. bu laf hala garip geliyor bana. alışamadim bir türlü. ama soracak olursanız "liseye yeniden dönmek ister misin ?" diye... istemezdim. çünkü her şey yaşanması gerektiği kadar güzeldir bence. şimdi çok şükür hayatımdan tam olmasa da mesudum. ama atışlanı'nı asla unutmayacağım.