şükela:  tümü | bugün
  • (bkz: atonal)
  • (bkz: atonalite)
  • adornonun savunuculuğunu yaptığı müzik.
  • ece ayhan'nın ikinci yei şiirleri için yaptığı benzetme.
  • shonberg sagolsun, adorno'nun negatif diyalektigine ilham kaynagi olmus muzik.
  • (bkz: amodal muzik)
  • adorno'nun negatif diyalektiğine ilham kaynağı olması şöyle dursun, gene adorno'ya göre bu müzik devrimci ve anarşiktir. ona göre bizi, içinde bulunduğumuz kötü durumdan (ki adorno hep kötümserdir) kurtarabilecek bir müziktir. ayrıca theodor amca samuel beckett ve absürd tiyatroyu da öve öve bitiremez.
  • iyi bir örneği için :

    los fabulosos cadillacs
  • alışmadık bünyeler için başta ciddi ciddi rahatsız edici bir müzik türü. hatta -her atonal eserin değil elbette ama- birçok atonal bestenin psikopat yaratmak için eşi bulunmaz malzeme olacağına inanıyorum. çalarken de böyle oluyor mudur bilemem ancak dinlerken inanılmaz konsantrasyon gerektiriyor. hatta daha ileri giderek şöyle de diyebilirim: bu müziği pasif bir şekilde dinlemek imkansız gibi bir şey. yani fonda çalsın ben işime bakayım diyemiyorsunuz. oysa birçok melodik eseri gün içinde farkında bile olmadan pasif bir şekilde dinleyip geçiyoruz. ama en azından ben atonal bir beste duydum mu kulaklarım köpeklerinki gibi dikiliyor ve duymazdan gelemiyorum onu.

    atonal bir besteyi tanımlayacak müzik bilgim yok ama teşbihte hata olmaz diyerek bende çağrıştırdığı birkaç şeyi sayabilirim sanırım. ilk kez atonal bir besteyi duyduğumda aklıma gelen ilk sözcük discrete idi. sonra tonal bir eser n'inci dereceden x'e bağlı bir y fonksiyonu ise (misal y=ax^n + bx^(n-1) + ... + c) atonal bir eser onlarca ayrık y=a ya da x=b sabit fonksiyonu gibi bir şey olmalı dedim. sonra kabızlık diye geçirdim içimden çünkü bir türlü boşaltılamayan bağırsağın verdiği his gibi rahatsız edici, hatta çıldırtıcı olabiliyor atonalite. ya da bir türlü doğmayan bebek gibi; saatlerce bitmek bilmeyen doğum sancısı gibi bir şey. çalınan enstrümanın mütemadiyen akort edilmeye çalışıldığı hissini veriyor atonalite. zamanla kulak biraz daha alışınca aklıma çocukluğumun sevdiğim oyunlarından biri geldi: noktaları birleştirip şekil çıkarmaca. atonal müzik bunun gibi bir şey, aslında bir ahenk bir bütünlük var ama noktalar birbirine bariz çizgilerle bağlanmadığı için bütünü görmek zor. ama sanırım atonal müziğe alışkın bir bünye rahatça görebilir bütünü ilk bakışta. bunun için de hem yetenek hem eğitim gerekir sanıyorum. velhasıl değişik bir tat, en az bir kere tecrübe edilmeli.

    yazarın notu: yukarıdakiler, sıfır* müzik eğitimi olan* birinin zırvalarıdır, ciddiye almayınız. hal böyleyken bu entry'yi yazma cüretini göstermemin en büyük sebebi müzik hakkındaki fikirlerimi dinlemekten bıkmayan, hatta beni bu konuda söz söylemem için cesaretlendiren, eser beğenisi sıfır eğitimli birinin algıladığı düzeyde naif olsun diye yanıp tutuşan mektepli gitar ustası arkadaşım cihan mürtezaoğlu'dur. bu vesileyle kendisine burdan selam ederim.

    edit: bir örnek verelim şöyle. bunun dışında tom ve jerry'nin kaçma kovalamaca sahnelerinde gerilim yaratmak için kullanılan bazı müziklerin de atonal olduğunu sanıyorum.

    edit 2: link uçmuş, yenilendi.
  • adorno'nun savunuculuğunu yapmasının temel nedeni, eleştirisini kendi içerisinde barındıran bir müzik türü olması olan, schoenberg, berg, webern tarafından temsil edilen müzik türüdür.