şükela:  tümü | bugün
  • bilhassa yıllarını avrupa yakasında geçirmiş kişilerin yakından tanıdığı durum.

    evet, avrupa yakası zaman zaman trafiğiyle insanı deli eder. zaman zaman fazla kalabalıktan bunalır "yeter artık" nidalarıyla uzaklaşmak istersiniz bu yakadan. ancak her şeye rağmen avrupa yakası'na geri döndüğünüzde tam da boğaziçi köprüsünün üzerindeyken ve belki de eve yaklaşmanın verdiği mutlulukla bir başka gözükür marmara'nın mavisi.

    taksim, ortaköy, bakırköy... gözünüzde tütmektedir avrupa yakası. evet, kadıköy'ün de tadı ayrıdır ama yine atarsınız kendinizi istiklal'e, yine küfredersiniz şu yakaya gönlünüzce.

    ve bilirsiniz ki... karşı kıyısız bir hiçtir aslında istanbul.
  • (bkz: he gülüm he)
  • avrupa yakasından kasıt kapıkule'den sonrası ise bana da gelen huzurdur. sonra kıçımıza baka baka geri dönüyoruz tabi anadolu yakasına.
  • gerçek istanbul avrupa yakasıdır.

    tarihi yarımada ve pera buradadır. keza makriköyde.

    1500 yıllık ayasofya ise avrupa yakasının simgesidir.

    anadolu yakası ise avrupa yakasının banliyösü olarak varlığını sürdüren sıradan bir bölgedir.
  • tarihi istanbul'un avrupa yakasında olduğu şüphesiz bir gerçektir de, bunun huzurla alakası nedir onu pek kavrayamadım. iki yakanın da kendine göre güzellikleri vardır, anadolu yakası bir nebze daha sakindir.
  • pardon da neyin huzuru uzayip giden metrobüse biniş kuyruğunun mu yada azalmak bilmeyen kalabalığın mı? genel olarak istanbul'da huzur diyorsanız her iki yaka içinde pazar sabahı erken saatte dolaşılınca tadılan huzurdur .
  • şişli desen gürültü trafik leş gibi gider kokusu, fatih desen olmuş arabistan. beyoğlu'nun bir tarafına adım atılmaz, bir tarafına para dayanmaz. beşiktaş desen bayır bucak her tarafı.

    tanım: şişli'de yaşayan birisi olarak; durumun normalse üsküdar, daha iyi ise kadıköy varken katılmadığım bir önermedir.
  • -suzluk

    (bkz: yapım eki)

    not: anadolu yakasısporluyum.