şükela:  tümü | bugün
  • yöremizde* yer yer rastlanan, hayatımda duyduğum en komik kadın isimlerinden biri. dalga geçmek için kullanırım ben bunu, anneme bazen aynımah diye seslenirim mesela. kezban aşağı kezban yukarı bir muhabbettir gidiyor ama, bu aynımah kezban'ın karesidir benim için.

    edit: imla.
  • aynımah benim şekerle mandalinam...
    ben bebekken taşındığımız giriş katındaki dairemiz, hemen arkadaki sinemanın sahibinden kiralanmıştı. sinemanın sahipleri de aynı apartmanda oturuyorlardı, hatta benimle akran sayılabilecek iki de kızları vardı. biraz kaprisli ve şımarık kızlardı, genelde sinemanın bahçesinde oynardık. çok şanslı idik, kendimize ait bir sahnemiz, koşabileceğimiz kocaman bir alan ve akşamları seyredebileceğimiz filmler vardı. zaman zaman beni dışlarlar oyunlarına almazlardı, evde mücadele bilmediğimden nasıl davranacağımı beceremezdim. çocuklukta yaşananlar nasıl da unutulmuyor, çünkü o sokaktan 7 yaşında iken taşındığımız halde pek çok kare gözümün önünde.
    apartmanın kapısından çıkıp iki ev geçince ise irim dediğimiz çıkmaz bir sokak vardı. "irim" kelimesini daha sonra başkalarından hiç duymadım, sanırım irimlerde sosyoekonomik olarak zayıf aileler yaşıyordu.
    annem çocukları çok sever, eline çok çocuk dünyaya gelmiş, ama kadıncağız benden başkasını doğuramamış. irimde oturan bir aile vardı, şimdi doğudan göçmüş bir aile olduğunu anlıyorum, çünkü bizim oralara göre fazla çocukluydular ve babası ile annesinin konuşmaları bildiğim şiveye benzemiyordu. benim akranım bir erol bir de aynımah vardı, en küçüklerinin ismini hatırlayamıyorum. annem sık sık onları eve çağırtırdı, büyük ablaları ve abileri vardı ama onlar gelmezdi. annem, burunlarını siler, karınlarını doyurur, şeker ve meyve yığardı önümüze.
    ne oynadığımızı ya da nasıl oynadığımızı pek hatırlamıyorum. erol ürkekti, aynımah sıcaktı, daha girişkendi. en büyüğümüz yedi yaşında olsa gerek. ben çağırınca gözleri gülerdi, anneleri de ses etmezdi gelmelerine. ama gitmeleri gerekince camın önünde ablaları isimlerini seslenirdi "erollll! aynımahhh!" en çok aynımah deyişini anımsıyorum, ne değişik isimdi...
    yıllar geçti, o mahalleden taşındık, aşağıdaki mahallede kendi evimizi yaptırdık. ben arada kaçıp eski mahallemize giderdim, bazen erol'la aynımah'a bakardım. son gittiğimde taşınmışlardı, kaç yaşında olduğunu hatırlamıyorum.
    sonra ben o kasabadan büyük bir şehre taşındım, yaşadığım yerlerde hiç aynımahlar olmadı, erolla hiç mandalina paylaşamadık...
  • muğla’nın ünlü eski ailelerinden: aynımahlar

    tıpkı, gölcüklüler ve mantarlar gibi.