şükela:  tümü | bugün
  • (bkz: evden ayrılmak)
    genellikle aileleriyle yaşayan bünyelerde üniversite döneminde vuku bulan durumdur.
    benimki gibi okulu çok uzun olanlarda, eve çıkıp, aile evine geri dönüp, tekrar ayrı eve çıkmak şeklinde de vuku bulabilir.
    anneden babadan ayrılmanın getirdiği katıksız özgürlük yanında, çamaşır, bulaşık, temizlik işleriyle başbaşa kalmak alışkın olmayan bünyeleri sıkabilir.
    ama diyeceğim odur ki, yaş kemale erdi mi evden bir şekilde ayrılmak lazım. öyle veya böyle.
  • (bkz: özgürlük)
  • anneyle babayla olmuyor arkadaşlar. yarına yetiştirmem gereken bissürü ödevim, makale çevirim bilmemnelerim var. ben sabaha kadar oturmayı göze almışken onlar benim yerime neden alamıyor hakkaten merak ediyorum. sanki her gün ben akşam 10 diyince yataktayım, her gün en az 10 saat uyuyorum da bugün sabaha kadar oturma kararı aldım. hiiii allah muhafaza uykusuz kalırsınlar, ne zaman yatıcaksınlar, gerekirse yatana kadar başımda beklemeler... ben sakinim size ne oluyor ? hayır boştan yere hem beni hem kendini strese sokuyor. paşalar gibi bitiricektim ben bunu sabaha kadar. şimdi sayelerinde nasıl bitiricem diye düşünmekten çalışamıyorum, etkilenirim böyle şeylerden elimde deil ki bi de gelip neyse stres yapma diyolar. bu yaptıkları çakmağı çakıp yere attıktan sonra dur bi bardak su getireyim demek oluyor tam olarak. sadece bununla da kalmıyor tabi başka kötülükleri de var aileyle yaşamanın ama neyse şimdi bahsetmiyorum şu an sinirlendiğim şey bu. sonuç olarak bugün bitmicek arkadaşlar ve ben bunu bildiğim için aileme sinirlenip inadına buraya yazı yazmayı tercih ediyorum şu anda. ayrı eve çıkın en azından böyle saçma bi bahaneniz olmaz. (konuyu çok karıştırdım ya neyse bu da böyle olsun)
  • artık şart olandır. 4 yıl yurt, 2 yıl yurtdışı deneyiminden sonra 3 aydır ailemle yaşıyorum. her akşam evden kaçmak için bahane kovalıyorum, anne, baba, küçük kavgalar, bana laf sokmalar. yeter artık dedirtiyor.
  • ben yıllardır yalnız yaşarım. kendimi hiç ayrı eve çıkmış gibi hissetmedim.

    aile yanında "idare ettiğiniz" günler vardır sadece. henüz kendi yaşamınız başlamamıştır. bisikletinizin yanında düşmeyi engelleyen yardımcı minik tekerlekler takılıdır. insanların kendi düzenleri, kendi kişisel zevkleri vardır/olmalıdır. özel alan olarak, aile fertleri tarafından belirlenmiş bir alan özgürlük hissini ve bir toplum bireyi olduğunuz hissettirmez. bu yüzdendir ki; ayrı eve çıkmak, aslında eve çıkmaktır.

    kendini bulmuş olmanın verdiği afallama ve yeni şeyleri keşfetme hissi, zorlukları, avantajları ve geliştirilebilirliği konuları başka başka yerlerde incelenmiştir. onlara girmiyorum; onlar size girer/çıkar zaten bir süre sonra.

    ayrı eve çıkmak; yeni bir pencere önünde, gerçek benliğinle içtiğin ilk kahve/sigara keyfidir. gerisi iyilik, güzellik işte.
  • elimde ailemin üst katina cikma firsati var, mantikli mi diye düsündüren olay.

    kira cok ucuz, eve gelene karisan yok, yemek yada herhangi bir sey lazim olsa alt katta olmasi rahat, cok kararsizim sözlük cok :(
  • ayrı eve çıktıktan sonra 'bu zamana kadar neden yapmadım kafamı skeyim' dedirtir.
    yaklaşık 1 senedir tek yaşıyorum. nasıl bir ferahlık nasıl bir refahmış lan bu.
    şu an çalıştığım yerden düzgün para alamıyorum, sıkıntılı oluyor, annem 1 senedir bıkmadan usanmadan taciz ediyor 'o kadar parayı niye veriyorsun elaleme' diye. fakat herşeye değiyor.
    düşünsene tuvalete giriyorsun kapıyı kapatmak zorunda değilsin.
  • sifon çekmeme özgürlüğünün elinde olmasını sağlar
  • önümüzdeki seneye iyi bir iş bulup yapmayı planladığım eylem. şu yaşımda hâlâ rapor vermek koyuyor. anne-babayla yaşamak zor. istanbul gibi yerde kiralar da zor. hayat zor. sikeyim böyle işi...
  • uzun zamandır planlıyorum.
    en çok istediğim şey, ama keşke bir de hayal edildiği kadar kolay gerçekleştirilebilse.
    mesela bu sene kesin çıkarım diyordum ama senenin yarısına geldik bile.
    kabaca bir hesapla şu kadarını söyleyebilirim, şu anki birikimimle karton kutuya zor çıkabiliyorum dostlar.
    üstelik bunu yapabileceğime dair inancım da gün geçtikçe azalmakta.

    varsa bir kolay yolunu bilen insaniyet namına söylesin, gençliğim çürüyor bu evde.