şükela:  tümü | bugün
  • internet aleminde ve gerçek hayatta sıklıkla hissetiğim duygu.
    az dinlenen bir şarkı görünce destek olmak ve hemen dinlemek istiyorum. genelde de çoğu piyasa şarkısından güzel, içten bir eser çıkıyor karşıma.
    az gülünen espri, salladığı ele karşılık bulamayan insan da aynı etkiyi yaratıyor.

    özellikle küçük bakkal dükkanlarında başı ağarmış yaşlı amcaların müşteri bekleyen, dışarı çevrilmiş bakışları beni üzüyor. sürekli boş olan işletme ve dükkanlar, az rağbet gören açık bir yiyecek, giyecek tezgahı da bende aynı merhameti uyandırıyor. elimde başka yerin poşeti varsa arkama saklaya saklaya geçiyorum oradan.
    az önce gözlerim dolarak okudum youtube'da bir yorumu:
    - arkadaşlar. benimde bi kanalım var. beklentinizi karşılamaz belki ama bir göz atarsanız sevinirim.

    normalde "-de" bağlacını ayrı yazmamış olmasına sinir olup küfredeceğim basit bir yorumdu bu ancak o da ne. 15-20 arası görüntülenme alan bu kanalda 30 dakikalık birkaç yemek tarifi, 60 abone, efendilik vadeden bir insancık vardı. merhametime sövüp abone oldum. sonrasında bu duyguyu sözlükte tanımlamak istedim.

    iyi olan underrated olur gibi bir düşüncem var artık. böyle başladı pop'a olan güvensizliğim.