şükela:  tümü | bugün
  • aslında çok tombik, çok pamuk bir his bu. bizimkisi uzun süreli bir birliktelik değil. babamın rahatsızlığı sebebiyle bir kaç gündür birlikte yaşıyoruz. evin en özerk ve toprakları verimli olan bölgesi benim odam olduğu için burada yaşamayı seçti. çünkü twin dediğimiz yatak, 35 ekran renkli televizyon (pal-secam), karıştırmalık gardrop, geniş bir tuvalet masası ve bilimum kitap ürünleri mevcut.

    fakat sabah kalktığımda, osmanlı topraklarında bağımsızlığı ilan etmeye çalışan slav ırkı gibi kendi sınırlarım içersinde yapılan yeni düzenlemelere tanık oldum. baş ucumda duran komidinin üstündeki kitaplarımın yerinde "yasin i şerif ve en güzel dualar" ilmihali, tuvalet masamda akışkan ve tablet çeşitleri ile geniş ilaç yelpazesi, takılarımı koyduğum ıvır zıvırın içinde ise 99'luk akik tesbih yerini almıştı. gardrobuma ulaşmak biraz zahmetli olmuş olsa gerek, yün içlik ve guliver boy çamaşırlar hemen sandalyemin üstünde "zaten giderim ben" usulü ile gelişi güzel konulmuştu.

    bütün bunları yan odaya yaptığım yer yatağından kalkınca farkettim. çünkü ben babaannemi gündüz çoook ama çoook seviyorum. çünkü babaannem çoook ama çoook horluyor. çünkü eve gidince yine onu görmek salak bir çocuk sevinci yaratıyor bende.
  • doğduğumdan beri beraber yaşıyoruz.onun devrinde olduğu gibi sanıyor herşeyi,bu yüzden bunalmalar yaşanmıyor değil bünyede.bir de gece geç gelince karşınızda doldurulmuş bir anne ve üçüncü sayfa haberlerini dinlemek pek arzu edilen bir durum değil tabi.kısaca pek hoş bir durum değil babaneyle yaşamak ya da benim babanemle yaşamak pek öyle hoş bir duygu uyandırmıyor bende.bir de tabi kuşak çatışmasının en babasını yaşıyorsunuz o ayrı.