şükela:  tümü | bugün
  • benim her zaman kafamı kurcalayan bir sorunum olurdu. her an insanlara soğuk davranmaya başlayıp kendi köşeme çekilebilirdim. şimdiyse bütün hüznüm, sürekli gelip giden depresif düşünceler ve gözyaşları karşılığını buldu sanki. önceleri açıklamak zor olurdu o kötü ruh hallerini, açıklamak istemezdim de zaten... ama artık her şey çok açık, babam öldü. bundan sonra hep üşüyeceğim, kimseye hiçbir şey açıklamadan hep üzüleceğim.
  • hayattaki her ihtimali yaşamaya hazırım. ölmeye bile.. ama annemi, babamı, kardeşimi kaybetmeye öyle hazır değilim ki.. şuan yazarken düşünmeye başladığımda bile gözlerim doluyor. anne babalarımızın ömrü uzun olsun.
  • gözünün önünde can çekişmesi kadar zor olmaz bence .onunda seninde sonunun ölüm olduğunu bildiğin halde acı sonu beraberce beklemek . ölüm kurtuluştur .
  • benim tanıdığım en büyük adam babamdı, yaşın kaç olursa olsun bir sarılınca kollarının arasında küçülür, kaybolur giderdin...
  • bunu yaşamayan bilemez.

    babam hastayken, bu başlığa girip kendimi hazırlamaya çalışırdım. babam vefat etmeden önce, boşuna okumuşum. asıl şimdi hissediyorum okuduklarımı, yazılanları.

    "keşke "baba seni çok seviyorum, sen adam gibi adamdın. iyi ki benim babam olmuşsun." diyebilseydim." diyenlerden değilim. fırsatım vardı. reisin gideceğini biliyordum ama söyleyemedim. boğazımda düğümlendi.

    artık eksiğim. eksik hissediyorum kendimi. yeri dolmayacak bir boşluk ve özlem. onun olmadığını düşündüğümde kafayı yiyecek gibi hissediyorum.

    birgün başınıza gelirse, aynen böyle hissedeceksiniz.
  • ne kadar samimi dostun olursa olsun,

    ne kadar 'canım abim, büyüğüm' gibi tabirler kondurduğun insanlar olursa olsun;

    ayağın takıldığında,

    tökezlediğinde,

    sendeleyip düştüğünde;

    baban kadar endişelenip,

    baban kadar sana kol kanat gerip,

    arkanda dağ gibi duracak bir insanın kalmayışıdır;

    babayı kaybetmek.

    hem de sana ne kadar kızarsa kızsın.
  • “durumu çok kritik, her an her şeye hazırlıklı olun” dedi doktor. o çaresiz bekleyiş içimi kemiriyordu, ya babam ölürse? diye düşünmekten kendimi alamıyordum. ve son defa yoğun bakımın kapısından babam için çıktı doktor. ben ölsem daha iyiydi lan. böyle bir acı, böyle bir şok olamaz. ama henüz asıl vurucu anı yarın babamı toprağa verirken yaşıyacağıma eminim.

    babanız hayattayken keşke dememek için babanızla daha yakın olun, daha çok vakit geçirin, sohbet edin...
  • yasadigi halde öldü rahmetli peder.
  • nedense herkese sizin hayatınıza karışma ve size söz söyleme hakkı vermesidir. sürekli duyuyorum aman kızım anneniz sizi ne zorluklarla büyüttü, ne çileler çekti onun kafasını yere eğdirecek bir şey yapma. bunu annem de sürekli söylüyor, yakın çevrem de daha önce görmediğim ama tanışınca bunu bana nasihat eden uzaktan akrabalarım da. babanız olmadığından bir yanınız eksiktir ve kimilerine göre kolay lokmasınızdır. bu sevgi eksikliğini başka kollarda arama ihtimaliniz çok yüksekdir. etrafınızda buna sevinecek leş kargaları çoktur. nereye giderseniz gidin aklınız annenizde kalır ve içinize sinmez bir şekilde. gene güzel çevremiz gene gidiyorsun annen alışmıştı gene yalnız kalacak der sanki bir tek sen biliyorsun bu gerçeği. insanlar babanızın öldüğünü bilmeyenlere sizin yanınızda söyler "daha annesinin karnındaydı babası öldüğünde" tabii robotuz biz. ne tarafa bakacağımı ne diyeceğimi bilemiyorum. yaşım kaç olursa olsun bu hiç değişmeyecek.
  • babanın ölmesinin en iyi yanı bir daha ölmeyecek olmasıdır.