hesabın var mı? giriş yap

  • istanbuldaki galatasaray milan sampiyonlar ligi macindan onceki gece. sene 2001 olsa gerek. saat ikide ter icinde ama cin bir fikirle uyanmistim birdenbire. milan'in kaldigi oteli ogrenmistim bir sekilde, ve bir cirkinlik yapip kilit bazi futbolculari rahatsiz etme fikriyle sarsilmisti bunyem.

    plan cok basitti, resepsiyonu arayacak, koyu bir ingiliz aksani patlatarak, oliver bierhoff'un ingiltere'den yakin dostu oldugunu ve kendisini cok onemli bir haber verecek oldugumu soyleyecek ve resepsiyonda muhtemelen uyuklamak uzere olan kisinin tedbirsizliginden yararlanip bierhoff amcamla basbasa kalacaktim. hakikaten de oyle oldu :

    speedy - cok kritik bir mevzu var, oliver'ın cep telefonu da kapali, lutfen beni odasina aktarir misiniz?
    resepsiyon - hmm..aaa.. peki efendim hemen aktariyorum
    speedy - keh keh keh
    --
    oliver bierhoff - hmsmshh, alo?
    speedy - bay bierhoff?
    oliver bierhoff - evet?
    speedy - efendim merhabalar, ben lust ozel dedektiflik firmasindan dedektif roger smith, sizi bu saatte onemli bir gelisme yuzunden rahatsiz etmis bulunmaktayim.
    oliver bierhoff - hmsmshh..
    speedy - efendim bugun yaptigim arastirmalar sonucu kesfetmis bulunmaktayim ki, sevgili esinizin, takim arkadasiniz zvonimir boban ile bir iliskisi var
    oliver bierhoff - himsh..hot. kimsin lan sen? gudik?
    speedy - bu gelismeden haberdar olmaniz gerektigini dusunmustum
    oliver bierhoff - lan gudik, kimsin sen?
    speedy - roger smith efendim, ozel dedektif
    (cat)

    sonuc

    oliver bierhoff belki inanmadi soylediklerime, ancak macta tel tel dokuldu, ve 60'nci dakikada oyundan cikarildi. galatasaray ise maci 2-0 kazandi..
    bierhoff'tan sonraki ilk munasabetim luis figo ile olmustu, lakin o bu kadar sansasyonel degildi.

  • istanbul'da yediğim en lezzetli döneri yapan yerdir. bir de beşiktaş'taki karadeniz bilmem ne var orası da güzel.
    fakat bu bahar pide salonu 1-2 yıl önce daha güzeldi, son zamanlarda fiyat hem azıcık arttı hem de tadı bir tık da olsa azaldı gibi geliyor bana.

    pideleri çok iyi ama, yumuşacık. 7.5 lira pide arası döner. porsiyon da 14 lira falan. denemelisiniz.

  • yukarıda bir arkadaş ismail milli takım alt yaş kategorisinde hiç forma giymemiş, skaldal yazmış. ben size bir örnek vereyim. fenerbahçe'nin göztepe'ye kiraladığı (bkz: emir ortakaya) bu sene göztepe'nin tüm maçlarına çıktı ve şuan taraftarın en çok sevdiği oyunculardan. bugün tr u19 maçında yedek oturtuldu. hayatında hiç profesyonel maça çıkmayan ts'li ali şahin yılmaz ise ilk 11'deydi. çünkü u19 hocası eski ts altyapı hocası. milli takımların genç kategorileri böyle pislik, kokuşmuşluk ve rezilliklerle dolu. ne bekliyosunuz?

  • kaç bölümdür "bu çetin özder kime benziyor kime kime kime" diye zihnimi kurcalayan sorunun cevabını sonunda buldum: hindistan cevizine benziyor.

  • 13 yaşındaki ege liseye hazırlık kursuna gitmektense evde oturup gta oynamayı tercih etmektedir ama bu düşüncesini doğrudan paylaşmak da işine gelmez...

    ege: selamün aleyküm mübarek!
    romica: aleyküm selam oğlum, "kursta bizi sınavlara hazırlamak yerine dinle beynimizi yıkıyorlar" algısı yaratma planını anlıyor ve yaratıcılığına şapka çıkarıyorum ama işe yaramıyor...
    ege: sümme haşa!

  • ben de bunlardan biriyim. bazen metrobüste ya da sabah toplantıda facebook'a girip komik videolar izleyen insanlara imrenerek baksam da genel olarak mutluyum evet.

    ilk kapattığım günlerde sanki bir gözümü kaybetmişim gibi hissettim. ardından instagramı, swarm'ı ve twitter'ı da kapattım. bir süre yalnızlık çektim, sahillere vurdum kendimi, durduk yere martılara hamburger atmaya filan başladım. aslında ne kadar yalnız olduğumu, aslında kimsenin umurunda olmadığımı farkettim. halbuki yaptığım en dandik paylaşıma en az 15 beğeni gelirdi. hatta iyi günlerde 70 beğeniyi bile görmüşlüğüm vardı. neredeydi şimdi bütün bu insanlar? neden kimse umursamamıştı sosyal medyadan bir anda silinişimi...
    metrobüste giderken instagramdaki fotoğrafları beğenerek ortasından kalp çıkaran insanları gördükçe, sabahları şirkette facebooktan komik videolar izleyip gülüşen arkadaşlarımı gördükçe ve özellikle de dayımın zırt bırt twitterdan komikli paylaşımların ekran görüntüleri atması yüzünden, bir süre anksiyete bozukluğu ve şizofreni belirtileri yaşadım. hesapları kapatmıştım ama uygulamalar hala telefonumda duruyordu. ara ara sosyal medya klasörünü açıp, o inanılmaz iconlara dalıp gidiyordum. sol baş parmağım iconu okşuyordu ama tıkladığım zaman "lütfen giriş yapın" ibaresini gördükçe içimde bir volkan patlıyordu.
    günden güne alıştım. kimsenin umurunda değildim. taa ki bi gün sabah kıymalı börek yerken tesadüfen oraya gelip karşıma oturan bir arkadaşımın "ya epeydir seni feyste görmedim kapattın mı yoksa?" diye sorduğu ana kadar.
    evet. işte. birileri vardı. birileri umursuyordu. demekki orada olmadığımın farkında olan başkaları da olabilirdi. ama direndim. girmedim. gmail hesabıma facebook'tan gelen "filanca kişiler seni çok özledi" içerikli mailler her ne kadar yüreğimi dağlasa da, artık alıştım.
    her ne kadar arada sırada toplu taşımada filan telefonun ekranına bakıp kahkahalar atan insanlara imrensemde, kulağımda kulaklığım, ekranda parasını bastırıp aldığım spotify uygulamam, arka planda çalışan ekşi sözlük hesabım, hafif kırık los angeles aksanım, biçimli vücudum ve çekici dövmelerimle rock müziğin tadına varıyorum(evet rock fm dinliyorum* belki metehan abimiz görür de bi el uzatır). kitapların kapaklarını paylaşmak yerine içini okuyorum. sinemada check in yapmak yerine filmlerin hakkını veriyorum. otobüste like yapmak yerine haberlere bakıyorum.
    sanki tüm bunlar bana fazladan 1 puan yazıyormuş gibi. yine manita yok, yine yok.

    şimdi nerede bir hamburger yesem, nerede güzel bir selfie çeksem, ne zaman bir sinema, tiyatro ya da konsere gitsem, elim cep telefonuma gidiyor. ne kadar da paylaşılası şeyler bunlar. kimsenin sikinde olmasa da.

  • sakallar ve kaşlar takma muhtemelen.

    baston kullanacak yaşta ve fiziksel yapıda olmadığı da aşikar.

    konuşması hem ton hemde diksiyon açısından bir önceki rolüyle taban tabana zıt. fikirler insanın sesini değiştirmez :)

    yine ekmeğinde kral.

    bu kadar bariz ve karikatürize roller herkesin harcı değildir, gerçekten iyi bir oyuncu ve yarın haham olmaya karar verse herkesi inandırır. :)

  • beyaz show devam ediyor olsaydı hepsini aynı tişörtlerle bu hafta konuk olarak görürdük.