şükela:  tümü | bugün
  • şimdiye dek asla gerçek bir arkadaşa sahip olmamış bir zavallı ve aciz beyanı. nitekim arkadaşlığın yeri geldiğinde kardeşlik merhalesine çıkabildiğini hiç kimseyle tecrübe etme olanağı olmamış, muhtemelen aile ilişkileri dahil tüm ilişkileri menfaat üzerine inşa edilmiş insanımsı mahluk söylemi. bu tipler ekseriyetle şişko olurlar. belki de yediklerini dahi asla paylaşmayı düşünmediklerinden ötürü… bu karakterin oluşmasında en büyük hissedar ailedir. bu adam, en güzelini benim çocuğum yesin, en iyisini benim çocuğum giysin, en çok benim çocuğum eğlensin vs. vs… mantalitesi ile hareket eden ailelerin yarattığı bencil kişiliğin mahsulüdür. yazık lan kimin çocuğuysa!
    bak abisini, bu işin adab-ı erkanı bellidir: arkadaşına istersen takılabilirsin, istersen kullanabilirsin hatta sizde ki değerine göre en olmadı istersen sana verebilirim dersin. karşındaki arkadaşta raconun mevcut kıldığı mahcubiyetle teklifini nazikçe reddedip önerin için teşekkür eder ve mevzu dostluğun bir tık daha ilerlemesi ile son bulur.

    şu itici cümleyi kurarak kendinizi arkadaşlarınızın nazarında zillete düşürmeyin. adamı illa ‘’lan sibob. istersem gider bir şekilde ben de alırım sana mı kaldık?’’ tarzı nahoş bir üsluba zorlamayın. bu gidişatla korkarım yarın öbür gün evliliğiniz bile mantık üzerine kurulacak. sırf maddi kriterlerinizi karşıladığı için x kişisi ile evleneceksiniz. ha sonra olur da boşanırsanız (ki hayli olası bir durum zira bu karaktere kolay kolay kimse tahammül edemez) bu sefer de mal/mülk kavgasına tutuşacaksınız. tekrar diyorum: yazık lan kimin çocuğuysa!