şükela:  tümü | bugün
  • bir can güngör şarkısı. hani böyle bazı filmler vardır; hep bir şey olacak diye beklersin ama olmaz. bu şarkının da öyle bir yanı var sanki. bir şey diyecek, bir yükselecek falan diye bekliyorsun ama demiyor. diyor da yani bir sonuç yok gibi. bir de adam bekliyor yani, ne kadar olay olabilir ki. insanın içini acıtan bir yanı var. inanır mısınız şu anda ağlıyor ve entry giriyorum.
  • boğazda düğüm bırakan bir can güngör şarkısı.
  • bir kucuk bulut gibi.
  • sözleri şöyle:

    günler, geçer
    bekler çizgiler birleşmeyi

    bir resim gibi renkler
    ama sesler duyulmaz şimdi

    şarkın gibi
    dinler dururum uzaktan seni

    bekliyorum seni, bekliyorum seni
    bir küçük bulut gibi

    bekliyorum seni, bekliyorum seni
    bir küçük bulut gibi

    gel uyuyalım
    hazır güneş yokken

    tut şimdi, tut beni
    burada bırak kalbini

    bekliyorum seni, bekliyorum seni
    bir küçük bulut gibi

    bekliyorum seni, bekliyorum seni
    bir küçük bulut gibi
  • ayrılık sonrası bir süre kabullenemez ya insan olan biteni, arada sırada olanları tekrarlar kendi kendine. bazen anlam veremez, bazen inanmak istemez ama her iki durumda da yaşar o kabullenememe durumunu.
    aylar önce, tam olarak biraz önce bahsettiğim gibi bir dönemde, sırf olanı biteni kabul etmeme yardımcı olur diye, öncesinde kaçarak gittiğim 600 kilometreyi gözümü kırpmadan geri dönmüştüm. sanki giden ben değilmişim gibi.
    sabaha karşı ayak basmıştım yine, bir gece yarısı bıraktığım yere. sonra gerçeklerin surata çarpıp sırta binme evresiyle gelen yorgunlukla bir uykuya dalmıştım, belli belirsiz. derin demek için fazla bekler vaziyetteydim ama ayık olmak için de fazla hayalperesttim. şoktaydım belki de ve aslında, bekliyordum sadece. o gün kulaklarımda çalan şarkı buydu.
    ve işte o günden beri, ne zaman yapabileceğim son şeyi de yaptığımı, ötesi olmadığını düşünsem bu şarkıyı açıyorum. nasıl yapıyor bilmiyorum ama, bir şekilde içine girdiğim şoktan çıkarıp gerçekleri sırtıma yük yapmadan yüzüme vuruyor.