şükela:  tümü | bugün
  • hüzün, stres ve sıkıntının merkezi haline gelmiş insandır.

    çevrenizdeki insanlar sizi tatmin etmez, oturup konuşasınız bile yoktur. semtinize baktığınızda; size köhne ve virane bir yaşamın içinde olduğunuzu hissettirir. ben buraya ait değilim, burada yaşamamam gerekli dersiniz. sanki daha yaşanılır bir yer varmış da orada yaşamışsınız ve sizi sürgün etmişler gibi.

    soluduğunuz hava bile tat vermez, gökyüzü renksizdir. eve kapanırsınız, kapanırsınız çünkü; dışarısı kabus, dışarısı fırtına. dışarıda sizi istemediğiniz bir yaşam bekliyordur sanki.

    isyan etmek istersiniz haykırmak istersiniz; '' ben buraya ait değilim '' diye ama, sizi kimsenin anlayamayacağını bildiğiniz için kavganızı, isyanınızı içinizde yaşarsınız.

    ve yavaş yavaş ölürsünüz.
  • 12 yıldır hemen her gün türkiye'de hissettiğim şeydir.
  • herkes kendi ekosisteminde yaşayıp gidiyor işte. herkes kendi gibilerle yaşıyor, arkadaş oluyor, evleniyor. senin de senin gibi olan insanlara, kendi ekosistemine ihtiyacın var. bunu yaratamazsan nereye gidersen git mutsuz olacaksın ama doğru insanlarla nijeryada bile mutlu olabilirsin. ne yazık ki sosyal varlıklarız. o yüzden zaten kısa olan hayatı ağlayarak geçirmek yerine, değiştirmek, uyum sağlamak için çaba sarfetmeliyiz.
  • içimde şişen his tamamen bu. zaten bana ait olmayan bir yerde yaşarken kendimi bulunduğum şehirde napıyorum lan ben düşünürken buluyorum.

    insanda öyle bi strese neden oluyor ki ne aktivitelerden hayattan keyif alınıyor ne yapılan edilen şeylerden. ait hissettirecek herhangi
    bir şey hatta ufacık bir şey bile biraz daha stresi azaltacaktır ama ne mümkün.
  • gelin bi sarilalim arkadaslar. herkes otekinin omuzunda aglasin.
    tamam hadi dagilalim simdi.
  • 2010 yılından beri türkiye'de hergün yaşadığımdır. hatta hep bir yerlere gitme düşüncesinde olduğum için gündelik hayatıma asla konsantre olamıyorum. yaşamıyor gibi hissediyorum. vücudum burada olsa da ruhum buradan gideli çok oldu.

    aklımda hep gitme fikri var nereye olduğunun bir önemi yok. almanca'da buna fernweh denir. hep bir yerlere gitmek isteyen insanlar bu şekilde adlandırılır.
  • tam da buraya aitim. neresi ki burası ?
  • kafamda bir tuhaflık vardı,
    içimde de ne o zamana
    ne de o mekâna aitmişim duygusu

    william wordsworth