şükela:  tümü | bugün
  • rahmetli annemi kaybettiğim illet kanser belası
  • karanlığa hapsolmayan,karanlığı kabul etmeyen bir çiftin mücadelesi bu.
    geçen aylarda facebook da denk geldiğim onedio da hikayesine yer verilmiş bir çift onur ve ceren. dayanamayıp hikayesinin en başına kadar gittim taa başına neler yaşadılar diye hissetmek istedim. her satır boğazıma düğümlendi. canım sıkıldı moralim bozuldu göz yaşı döktüm bir iki damla. sonra baktım ki ben neden bu iki güzel insana ihanet ediyorum bu çiftin mücadelesinde bir nefer neden olmuyorum da mücadelelerinde onları yalnız bırakıyorum. bıraktım herşeyi insanlara nasıl umut verdiklerini gördüm. onur hastaymış çok hastaymış fena hastaymış, abi adam çoğu sağlıklı insandan daha çok insan hayatına dokunuyor daha çok insanı hayata tutuyor daha çok insan benden bizden. onur abi hastalığının durumuyla ilgili son durumunu az önce sosyal medyadan okudum. bence sen bizi duyuyor ve anlıyorsun mücadele ettiğin savaştığın dava da yanındayız dualarımız seninle tüm iyi niyetlerim temennilerim seninle.
    sizin yanınızda nasıl olurum bilmiyorum ama dua ediyorum tümöre hapsolmadığınız için teslim olmadığınız için. kimse hastalıklarına hapsolmasın her onur için bir ceren vardır. allah yardımcınız olsun
    bakmak isterseniz bu güzel insanlara link aşağıda sizde bir selam verin.
    amaçlarını öyle güzel anlatmışlar ki sizde bir bakın selam verin.

    http://www.facebook.com/beyintumorum/
  • ilk defa denk geldim, az önce sayfalarında ceren hanımın fotoğraflara yazdığı her şeyi içime sindire sindire okudum. iliklerime kadar hissettim yaşadıkları çaresizliği, kabullenmeyi ve bunun bilincinde olmalarını, sonra ceren hanımın instagram sayfasına baktım eşi onurla beraber olan eski fotoğraflarına baktım. mutluluk, neşe, birbirlerine aşık gençler. aralarına giren bu hastalık onlardan hiçbir şey eksiltmemiş bedenlerini yormuş sadece. ama güçlüler, dahası hala aşık ve yan yanalar.
  • şimdi öğrendim onur'un öldüğünü, dün cerenin yazdıklarını okuduğumdan, buraya entry girdiğimden beri onları düşünüp durdum, hayatı, hayata karşı verdiğim gereksiz mücadeleyi, tartışmaları, ne kadar küçük detaylara takılı kaldığımı, bu gereksiz detaylarla yaşantımı ne kadar zorlaştırdığımı...
    ışıklar içinde uyusun onur...
  • son zamanlarında sayfayı yöneten eşi, duygu yüklü bir eşine veda etmiş...

    https://www.facebook.com/…710442932/?type=3&theater

    kelimeler yetersiz...
  • uzun zamandır sessiz sessiz okuyordum mücadelelerini... onur ne yazık ki hayata veda etmiş... ama ne mutlu ki çok sevildi...
    geçtiğimiz sene ailemden altı kişiyi kaybettim, bir tanesi hariç hepsi birinci derece akrabam. üçünü son nefesime kadar çılgınca seveceğim ve yaşarsam bundan 50 sene sonra da çok özleyeceğim. onların kaybının acısının geçeceğini sanmıyorum ve galiba azalmayacak da. bir tanesini kimsenin sevdiğini veya seveceğini sanmıyorum. diğer ikisinin ne kadar daha hatırlanacağından emin değilim. o yüzden; ne mutlu ki onur çok sevildi... ışıklar içinde olsun...

    pınar'a, ceren'e ve annesine, babasına sabır diliyorum...
  • takip ettiğim en umut dolu, en aşk dolu, en acı dolu, en üzücü hikayelerden birisiydi, son bulmuş. hepimizin belirli bir süre geçirdiği bu hayatı, bir çoğumuzun yaşayamayacağı şekilde acı içinde ama mutluluk ve huzurla dolduran iki genç umarım bir gün tekrar buluşursunuz.
  • onur'un vefatı ile haberdar olduğum bir sayfa. içim cız etti inanın. bu kadar güzel, aşk ve umut dolu iki insanın bunları yaşaması çok üzdü beni. bir gün tekrar buluşacaklarından adım gibi eminim. gözlerim doluyor bunları yazarken. hele bunu okurken:

    https://www.facebook.com/…m/posts/430654860476817:0
  • tanımadığım bir insana bu kadar derinden üzüleceğimi hiç tahmin etmezdim. birkaç ay oldu sayfayı göreli. takip de ediyordum. durumun ne kadar ümitsiz olduğunu da biliyordum. ama işte olunca o beklenen öylece duramıyor insan. birbirini böyle seven iki insanın ayrı kalmak zorunda oluşunu kabul edemiyorum. sevdiğinin ellerinin arasından kayıp gidişine ben buradan kabul edemiyorum. ağlamaktan gözümde yaş kalmadı, acınızı gerçekten paylaşıyoruz. dünya ya adaletli bir yer değil, ya da mevcut adaleti biz anlayamıyoruz. allah sabır versin anne babasına eşine kardeşlerine. bir şekilde hayat devam edecek, başımıza ne gelirse yaşamaktan başka çaremiz yok. allah hepsinin yardımcısı olsun, kimseye göstermesin böyle özlem ve acı.

    ...

    ve sen, ben değirmenlere karşı
    bile bile birer yitik savaşçı
    akarız dereler gibi, denizlere
    belki de en güzeli böyle...

    sevgilerle,
    ceren??
  • türkiye halkı, 13 yıldır pekâlâ yaşamaktadır.**