şükela:  tümü | bugün
  • hatıralar arasında bir hatıra kulakta, duyunca bir anı sokması oluyor sanki. kokusunu duyuyorum okul sıralarının. ve artık x'i yalnız bırakmaktan çok daha fazlasını anlatıyor bana bu deyim. bu nasıl metafor arkadaş, yüzümde bir gülümseme rakı sofrasında saatlerce konuşulacak mevzu artik bu benim için. matematikten cok uzak felsefi bir mesele, duyuyorum ama anlatamıyorum
  • matematik ile edebiyatın iç içe geçtiği nadir anlardan biridir.
    akıldan çıkmayan bir ders terimidir ayrıca.

    x

    tahtada rakamlar birbirleriyle cilveleşirken o da kendine bir yer edinmeye çalışmıştır. belki üç ile beşin yanına. belki yediye eklenmek niyetiyle artı'nın yanına...
    ama yok. olur mu? bilinmeyene karşı nefretle dolup taşan insanoğlu o tembelliğine rağmen x i yalnız bırakmak için deli gibi çırpınır durur.
    tahtada savurulur durur x bir o yana bir bu yana.
    daha sonra ( = ) eşittirin bir tarafında yapayalnız kalır.
    sen 1'e eşitsin derler artık ona. yahut 2'ye yahut 5'e... ne fark eder?
    o, yine yalnızdır işte.

    ve onu yalnız bırakanlar sevinmektedir...