şükela:  tümü | bugün
  • çoğu zaman yapamadığım eylem,
    ne bir dinle ne bir inançla bağlantım var.
    havuzun içine düşen böceği sudan çıkarırken yakaladım kendimi geçen gün.
    böyle mi olması gerekiyor bilmiyorum ama arkamı dönüp gidemedim.
  • nereye, hangi başlığa yazacağımı bilemedim, en son bu başlığı açıp yazmaya karar verdim. sadece yazmak, hissettiklerimi biraz olsun anlatmak istiyorum o kadar. çünkü kiminle konuşsam anlatmak istediklerimi tam olarak anlatamayacağım, benim gibi üzülmeyecek gibi hissediyorum. birkaç saat önce bir otobüs, durağa girerken bir köpeğe çarptı gözümün önünde. saniyeler içerisinde can verdi. o şaşkınlıkla ne otobüse bakabildim ne de nereye gittiğinde. saatlerdir gözümün önünden gitmiyor o sahne. saatlerdir ağlıyorum, ellerim titriyor. onun çaresizliğine değil, kendi çaresizliğime üzülüyorum. orada hiçbir şey yapamadan durup kalmama, hakkını bile savunamayan, sadece insanların merhametine kalan bir canlıyı koruyamamama üzülüyorum. öyle bir durumda ne yapmam gerektiğini bile bilmediğim için üzülüyorum. ve neden diyorum, neden geri dönüp bakmadı yaşayıp yaşamadığına. bir canlıyı öldürdükten sonra öylece çekip gidebilir mi bir insan diyorum. kimseye zararı olmayan kendi halinde yaşamaya çalışan bir canlının yaşama hakkını elinden aldığını biliyor mu, bunun farkında mı diyorum her seferinde. sadece söylemek isterdim bunları ona. sadece neden geri dönüp bakmadın diye sormak isterdim. bu dünya sadece bize ait değil. ve gerçek insan iyiliği, yalnızca karşınızdaki sizden güçsüz bir varlıksa tüm saflığı ile ortaya çıkabiliyor.