şükela:  tümü | bugün
  • hiç beklenmeyen anlarda yaşanabilecek olay.
    işten çıktım, araba sürüyorum, kafam nasıl var ya, dokunsan beynim akacak, o şekil çatladı çatlayacak, emniyetli basınç noktasını geçmiş buharlı kazan gibi, regl olup şişmiş ağrıyan meme gibi, ya da ne bileyim uzun süre açlık çekmiş ardindan leziz bir ceylan görüp tamamını midesine indiren sahra çölü aslanı gibi; felaket.

    ardından ufak bir delik açıldı bu düşünce ve stres irinine; önce ufak ufak sızmaya başladı. 90'larda çocukken ön dislerimizin arasından su sizdirirdik ya, ya da su balonu vardı, ona iğneyle ufak bir delik açardın ince ince işerdi, hatta şeye de benziyor, 250 yıllık binaya taşınırsın, orospu çocuğunun teki göt yıkanmasını bilmediğinden sabah akşam ıslak mendille binanın kanalizasyonunu tıkar; sicarsin ama akittigin su ince ince su akar, bir süre bokla bakışırsın, işte öyle öyle sekilde, yoğun bir trafikte kötü düşünceleri salmaya başladım.

    laf lafı açtı, laf lafı açtı derken bu baktım bu ince sızıntı baya büyüdü, hızlı şekilde kafamdaki kötülükleri atıyorum. yuppiiii.

    bi baktım 10-15 dk geçmeden, "ya ananı sikeyim üzüldüğün şeye bak, bu mu, bunlar mı lan ibine? derdine sokayım, boynuna dolayayim" moduna girdiğimi farkettim.

    işte bir şeyi kafada bitirmek bazen hiç beklemediğiniz bir anda olmaktadır. sabredin amına koduklarim.