şükela:  tümü | bugün
8 entry daha
  • yoruldum içimdeki boşluktan, ümitsizlikten, karanlıktan, tek başınalıktan, ait olmadığım kalabalıklardan... bazen diyorum ki tamam iyi böyle, yolunda her şey; bir miktar heyecan bile barındırıyorum o anlar içimde . sonra bir şey oluyor; tadım kaçıyor, enerjim düşüyor. iyi hissettiğim zamanlar her şeyden korkuyorum, kaygılarım her zamankinden fazlaya kaçıyor, mutsuzken gözüm hiçbir şey görmüyor ne olacaksa olsun, en kötüsünü dahi kaldırabilirim gibi bir ruh haline giriyorum. iki duyguda da en tepelere çıkıyorum. velhasıl yoruluyorum iki türlü de. hangisini tercih edersin deseniz herhalde mutsuz olduğum zamanları seçerdim çünkü kaybetme korkusunu sevmiyorum. sevmediğim şeyleri de hep yaşamak zorunda bırakılıyorum. çok yoruldum kendimden, boşluğumdan. biliyor musun hayatım bir şeylere, birilerine içerlemekle geçiyor ve bundan kimsenin haberi olmuyor. yarayı birileri açıyor, müsait bir zamanda elimden geldiğince sarmaya çalışıyorum onları. bazıları kanamakta ısrarlı öyle durumlarda kanımın çekilmesine müdahale etmiyorum, akıyor akıyor, akıyor... ölmüyorum. yeni doğan günde midem bulanıyor, halsiz hissediyorum hüznüm bir tek o anlarda ortalardan kayboluyor ve ben biraz nefes alıyorum.