şükela:  tümü | bugün
  • (bkz: birdenbire)
  • ben cehenneme bırakılan ölü rüyaların sahibi
    düşmanlıkla beslenen gezegene aitim.
    mutluluk katledip , faili kendi katlimin....
    dilinize yapışan tüm lakırtılar zahiri.

    elinden kayıp giden yılları düşün
    düştüğü yerde çocukluğun, düştüğü yerde hüzün
    şimdi zamanın durduğu yerde gözüm.
    bir damla kahkaha biraz gözyaşı hayatın özü.

    belki çoktan durdu zaman belki ortasındayım
    belki bitti artık hayat belki en başındayım
    bilmem neyin kavgasında bu telaşın ortasında
    şakağımdaki tabancanın namlusundayım.

    dün bildiğimi bugün çoktan unuttum, somurttum
    kendimden vazgeçip de sonsuzluğa tutundum
    koştukça yoruldum çünkü toplumda sorunlu
    zihnimdeki tümcelerim özgürlüğe tutuklu…

    birden silinir gördüğün
    birden kararır gökyüzü
    birden kendime geldiğimde
    bilmem, ne kadar özgürüm?

    birden silinir gördüğün
    birden kararır gökyüzü
    bir ben kalırım kendimle
    bilmem, ne kadar özgürüm?

    çabam varoluş, bu dünya fanusum
    artık yollar eskisinden bile daha uzun
    gördüğüm her kâbusumda umutlarımın taarruzu
    düşmek emeklerken, çabanın makbuzu.

    durma, yak mumu! kaybım var kan bulun
    hedeflerim çığ olmak isteyen bir kartopu
    doğmak yeniden, her ölümde kahrolup
    beynimin şirketinde sorunlarım kadrolu…

    tek başıma değilim ama yalnızım
    izliyorum zamanın kayıplarla raksını
    gördüm ansızın;
    sen burada kendini ne kadar yüksek pazarlıyorsan o kadar pahalısın!

    düşündüğümden beri bozuldu ezberim
    bilmediğimi gördüğünde çekinmeden ez beni
    varsa bildiklerim, indir tüm setleri
    bana kulak ver ki, sana ses vereyim!

    (nakarat)

    ölü umutlar doğuran annelerin gözlerinde telaş
    dünya diken gibi batar doğmaksa ilk savaş
    bazen gök kubbeye hapsolmak zor
    gerçeklerle çelişip de kendinle dalaş

    bilmem, bitince son ümit de, sönünce son ateş de
    nereye gider insan? batınca son güneş de
    bitince son nefes de, elde kalan hiç
    bir tutam gülümsemenin dahi kıymetini bil.

    dere yoksa paçaları sıvamaya gerek kalmaz
    paçaları sıvayana kadar dere kalmaz
    pişmanlık: aynı hataları gene yapmak
    beni yıkan düşmek değil, yere çarpmak.

    her diyalogda canlı kinayeler vardı
    kaybeden bugün, yarın bir daha dener şansı
    farklı kalemlerle aynı hikayeler yazılırken;
    aynı kalemle farklı hikayeler yazdım…

    (nakarat) (x2)
  • (bkz: aniden)
  • (bkz: #39869107)
  • (bkz: biden ta)