alicanerkus

  • azimli
  • anadolu çocuğu (348)
  • 1392
  • 30
  • 0
  • 0
  • geçen hafta

gelecekteki sevgiliye mektup

şakaklarımdan beyazlamaya başladı saçlarım sevgilim. henüz 30 yaşında. sakallarıma da düştü beyazlar. hepsi her kimsen, seni beklerken başka bir insanda; bir parça daha eksilmenin vermiş olduğu zaman kaybıyla oldu. göz altlarım da iyice morardı sevgilim. biliyorum, henüz sen gelmeden sana ihanet ediyorum ama bu uykusuzluğumun sebebi kuracağım (belki de hiç kuramayacağım) küçük ailemizdeki beyaz tenli sarışın kız çocuğunu geceler boyu hayal etmek. o kadar çok düşünüyorum ki henüz doğmamış kızımı. nasıl da tatlı bir görsen. annesi güzel tabi, olacak o kadar diyorum. sonra tam uykuya dalacakken, seni evet her kimsen seni beklerken kendimi harap ettiğimi farkediyorum. bana o güzel kız çocuğunu verecek kadın, ben kendime böylesine kötü davranırken beni görmeyecek farketmeyecek ki diyorum. göz altı morluklarıma böylece bir ton daha koyusunu ekliyorum yeni bir güne daha uyumadan merhaba derken. ben artık yaşlandığımı ve bazı şeyler için geri dönülmez noktada olduğumu farkediyorum sevgilim. iyice asabi, bir o kadar da başına gelen ve gelebilecek her şeyi kabullenip savaşmayı bırakmış hissediyorum. gündelik yaşıyorum ben, haberin olsun. ne ileriye dönük bir planım ne de kendi sonumu getirecek cesaretim var sevgilim. parada pulda gözüm yok, bir insanın bir erkeğin meğer en büyük zenginliği; onu koşulsuz şartsız sevebilecek bir kadınmış meğer diyorum. işte bu yüzdendir sevgilim, nasıl ki bir büyük ikramiyenin milyonlarca insan arasından bir kişiye çıkma olasılığı varsa, ben de kendi büyük ikramiyemi; yani o milyonda bir ihtimali olan seni yavaş yavaş cesaretsizce kendimi öldürerek bekliyorum.

belki geldiğinde yok kadar az olacağım.

belki geldiğinde yok olacağım.

belki geldiğinde hiç olmadığım kadar sen, hiç olmadığım kadar ben; hiç olmadığım kadar "biz" olacağım.

devamını okuyayım »