anouschka

  • 1620
  • 0
  • 0
  • 0
  • 4 ay önce

hayata dair gülümseten detaylar

ilkokul sonları veya ortaokul başlarında lorenzo adında italyan bir mektup arkadaşım vardı. kendi çapımızda ingilizce öğrenmeye çalışıyorduk onunla. bir yandan talihsizlik ikimiz içinde çünkü ikimizin de native dili ingilizce değil. bir yandan da o kadar keyif alıyoruz yazışmaktan ingilizce falan umrumuzda değil. dünya yüzeyinde türkçe ve italyanca karışımı aksanla ingilizce konuşan bi ikimiz varızdır herhalde. neyse bir kaç yıl sonra benim mektuplarım iletilemez oldu. geri döndü hep. bağlantımız koptu. çok üzülmüştüm. çocuk aklı hep başına kötü birşey geldi, öldü herhalde diye düşünmüştüm. bahçedeki nanelerin arasında temsili mezar bile yapmıştım ona hey gidi günler. sonra birgün facebook'ta bir yeni arkadaşlık isteği olarak karşıma çıktı. aradan 10 yılı aşkın süre geçmesine ve birbirinizi hiç görmemenize rağmen birisinin aklının kuytu köşesinde kalabilmek kadar güzel bir şey var mı bilmiyorum. hele ki facebookta resmini ilk kez gördüğümde 14 yaşıma geri dönüp "ölmemiş" diye sevinç çığlığı atmak kadar.

devamını okuyayım »
14.01.2013 16:32