augustus giovanni

  • 283
  • 0
  • 0
  • 0
  • 6 yıl önce

taksim gezi parkı

1 haziran'daki çatışmalara dair günlüğüme geçtiğim bir anım:

"bir de oradaki sokak çocukları vardı tabii... neşe içinde gezi'yi mesken tutmuşlar, gülümseyerek karınlarını doyuruyorlardı. hararetli bir şekilde barikat kurmaya uğraşırken biri yanıma geldi. "ağabey," dedi, ilgi göstermedim; vücudumuz adrenalin komasındaydı. beyin konuşmayı bırakmış, onun temsilini kaslar almıştı. "direniş ne zaman bitecek?" diye sordu; ısrar etmesine kızdım "uğraşıyoruz işte, görüyorsun ya!" diyerek yüzüne bakmadan ağır bir taşı barikatın üzerine fırlattım. yine konuştu, "bitirmeyin ağabey, parkta her şey bedava, üç öğün karnımız doyuyor!" diye onu az önce azarlamış olduğuma aldırmaksızın neşeli bir çığlık attı.

işte o an biri suratımın ortasına sert bir yumruk atıp da burnumu parçalamış olsa, daha az sarsılırdım. biz koca koca adamlar sosyo-politik temelleri merkeze aldığımız bir savaş verirken, el kadar çocuklar hayatın en naif ve elle tutulur savaşını veriyorlardı. lâkin bir asker doğru tarafta çarpıştığını bundan daha ağır, ama daha güzel bir şekilde de anlayamazdı.

elimizden geleni yaptık evlat, gelmeyeni de yapacağız; sen müsterih ol..."

devamını okuyayım »