aukalender

  • anadolu çocuğu (334)
  • 736
  • 0
  • 0
  • 0
  • 2 ay önce

13 mayıs 2014 soma maden ocağı patlaması

kafamı çok zorluyor bu patlama. dün akşam haberim oldu, ondan beri kendimi berbat hissediyorum. sanki olayların boyutunu gerçekten idrak edemiyormuşum gibime geliyor. artık ölümler o kadar sıradan oldu ki.

sanırım şu an telaffuz edilen sayı 207, ama akut ve afad'ın açıklaması 353 gibi bir sayıydı. bu inanılmaz bir şey, idrak edilemez bir şey. anlayamıyorum. şu anda borçlar genel 2 dersindeyim, sınıfımda yaklaşık 40 kişi var. mayıs ayının başından beri konuştuğum, muhabbet ettiğim 100 kişi belki vardır. 200, 300 kişiyle en son ne zaman aynı ortamda bulundum bilmiyorum.

hayatımda hiç gerçekten çalışmadım, annemin babamın yanında çalışmak hariç. onlar da böyle bir iş yapmıyor zaten. hayatımda hiç maden de görmedim, bu iş nasıl yapılır onu da bilmem. hayatımda 3 yakınımı yitirdim, hiçbirinin ölü vücutlarını görmedim. hayal edemiyorum bu patlamanın insanlarda nasıl psikolojik yıkım yaratacağını. bu insanların nasıl hayata devam edeceklerini bilemiyorum.

o 200, 300, 350 her neyse, o kişiler evlerini çekip çevirmek adına boktan bir hayat süren insanlardı. zor bir işi belli ki kötü şartlarda yapan, büyük ihtimal düşük maaşlar alan kendi halinde insanlardı. şimdi yine o insanlar birileri para kazansın diye çalıştıkları kötü koşullarda, denetimsizlikte hayatlarını yitirdiler. o insanlar artık yürüyemeyecek, nefes alamayacak, sevdikleriyle konuşamayacak.

bu olay beni dün akşam çok üzdü, bu sabah yine bok gibi. gülümsemeyi yasakladım kendime, hakkım değil. 3 gazete aldım, sol, cumhuriyet, birgün. hepsine göz gezdirdim, twitter'dan olanları takip ettim. okulum önümüzdeki günlerdeki etkinlikleri iptal etmiş, aynı zamanda ulusal yas var 3 günlüğüne, bir de 19 mayıs kutlamaları ülke çapında iptalmiş.

ama eninde sonunda ben bugün üzülürüm, yarın üzülürüm, belki sonraki gün de üzülürüm. haftasonu çıkan haberleri görünce aklıma gelir, 2-3 hafta sonra unuturum. pazar akşamı yine ailemle yemek yerim, okuluma döner, arkadaşlarımla oturur, dersime çalışırım, hayatım normal akışında devam eder.

aradan bir yıl geçince, reyhanlı'yı hatırladığım gibi, uludere'yi, deniz gezmiş'i, hrant dink'i, mavi marmara'yı, 18 mart'ı, gezi olaylarında ölenleri hatırladığım gibi yılın bir günü hatırlarım, birkaç günü hatırlarım.

kendimden utanıyorum.

devamını okuyayım »
14.05.2014 11:58