ayakli imla kilavuzu

  • 339
  • 4
  • 0
  • 0
  • 3 hafta önce

hayal kurmaktan vazgeçme eşiği

zannederim ki o eşiği çoktan geçtim. hangi ara bıraktım, hayal kurmak eylemi nasıl oldu da hayatımdan çıktı, zerre fikrim yok. eskiden günüm kötü bile geçse, başımı yastığa koyduğumda gün gürültüsünün kulak altından çekildiği an başlardı ikinci hayatım. yaşayıp yaşayabileceğim tüm güzellikleri geceye saklardım. günün en güzel saatleri yastığıma sarılıp gözlerimi kapattığım andı. yüzüme küçük bir tebessüm de kondurduktan sonra her şey emrime amadeydi. ne senaryolar yazıp çizerdim de başrolüne oturturdum kendimi. perdeler, ha babam de babam açılırdı da kapanırdı. bazen başkalarının hayallerine bile sızardım da senaryoda değişiklikler yapardım kendimce. bazen de ana karakteri sevdiklerimden seçerdim. yahut şehir içi otobüsünde gördüğüm kır saçlı morgan freeman kapardı rolü. kimi senaryolarım "and the oscar goes to..." kalıbına bile layık görülürdü zannımca. bazen kafamdaki rabarbaya katılanlar arasından rüyalarıma izinsiz girenler olurdu da, ardından: "özür dilerim efendim. engel olmaya çalıştım, ama olamadım." saçması duyulurdu. sekanslar karışırdı, ben kaçardım. napoléon'un ucuz taklidi küçük domuzcuk, nâm-ı diğer "bilinçaltı"m, yönetimi devralıp otururdu rejisör koltuğuna. yaptığı tüm hatalar için: "günahım snowball'un boynuna" deyip sıvışırdı bênamûs.

şimdi böyle hatırlayınca, "ah! nerede o eski günler!?" muhabbeti bataklığına iç geçirdim. hiç o topa girmediğimi de farz edebilirsiniz; ama, şu diyeceklerimi napoléon'unuzun kulağına küpe edin. zihninizin size "hayal" adı altında sunduğu umutlarınızdan, vazgeçmeyin. bir hatadır; o eşiğe geldiyseniz, gerçekçi olmanın ne kadar sıkıcı olduğunu ve içinde bolca buhran barındırdığını hatırlayın. olaya bir de şu yönden bakın ki; günümüze ulaşmış olan bilip bilmediğimiz ne varsa, sadece bir tahayyülden ibaret olduğuna inanılan fikirlerin sonucunda oluştu. bizden sonra yaşayacak insanların, yaşam kalitesini yükseltecek şeyleri onlardan esirgemeyin derim. bakın, hayal diye basite indirgediğiniz imgelemlerin ucu hangi boyutlara ulaşıyor. ben istemeden de olsa, çizgiyi geçmişim görüyorum ki. masalların içinde kaybolursam, bu yetiyi bünyeme geri verebilir miyim acaba? denemek lazım. şimdilik napoléon'a teslim olmaya gidiyorum.

devamını okuyayım »